Tinkipinki ben kendim kaynaklı zorlandım ama doğurduğum ekip harikaydı, hani bal gibiydiler ya, ki benim karşımda sabır taşı olsa çatlardı o an herhalde. Yaka silktiler hani eminim ama bana hiç bağırmadılar etmediler. En son sancılarda oldu tabi doğuma kalmış 2 cm ben diyorum kesin beniğğğğğ, doktorlar ebeler hemşireler hep sakinleştirdi sancı yokken özür dilerim valla tek kaldım korkuyorum şöyle böyle ama sancı geri gelince yırttım ortalığı. Sezeryan benim için çok daha riskli ve bizim ailede sezeryan olduğunda ortaya çıkan bir kan hastaloğı var, neden sezeryan bilmiyorum ama sezeryan olan kadınlarda çiçek açar gibi beliriyor doktoruma da özellikle belirtmiştim oysaki hastalığımı ailede nasıl aktif hale geldiğini falan. Ama normal doğumu yaptıktan sonra hepsine teşekkür ettim çünkü zorlandım hani 1 hafta hastanede kaldım, ama hala hastalığım aktifleşmedi. Ki az değil 40 a yakın kişi ilgilendi benimle ama biri bile bana kızmadı. Kızdıklarıda vardı mesela başka odalarda ama eşim ailemiz vesaire hani anlayışlı olan doktor biliyor işini diyen tipler olduğumuzdan olsa gerek hepimiz ben de dahil sorunun bende olduğunu biliyorduk. Her an sezeryan e dönebilirdim suni sancı verildi ve ben açtım zaten bu yüzden aç kalmaya devam ettim ama suni sancı sonrası kendi asıl sancılarım başlayınca suni kesildi ve ben korkudan sancıları resmen off yaptım vücudumda 3 4 saat sancılarımı hissetmedim. Sonra zar zor sakinleştirdiler konuştular geri geldi toplamda 26 saat sürdü, o an korkmasam doktorları dinlesem en fazla 2 saat sürerdi. Ve benim hiç açılmam nişanım suyum sancım vs yoktu ben böyle doğurdum düşün. İkinciye aynı yere gideceğim hep beraber pizza yiyelim istiyorum aynı ekip gelsin falan. Ama başta nijeryalı stajyer ebem olmayacak biliyorum:(