Merhaba kızlar🥰 buraya doğum hikayemi yazmak benim de hayalimdi. Şu an bebeğim 2 aylık oldu anca yazabiliyorum🤷♀️
Bebeğim tüp bebek olduğu ve hep bi düşük riskiyle hamileliğim geçtiği için en başından beri doktorum da ben de bebeği hiç riske atmamak için sezaryen kararı almıştık. Bebeğimin kilosu hep önden gidiyordu ve doktor iri bir bebek olacak demişti. 34 haftalıkken 18 ocaga sezaryen günü verdi doktorum. 36 haftalık kontrolde ultrason için yataga yattığımda doktor karnının bu hali ne dedi bana. Gerçekten karnım cok büyümüştü ve göğüs kafesime dayanmıştı. Eliyle kontrol etti ve bebeğin cok büyümüş sen nasıl nefes alıp veriyorsun dedi. 18 ocaga beklemeden ben bu cocugu alırım dedi riske atamam dedi. Bende zaten hiç riske girmek istemiyordum. Ultrasonda bebeğin kilosu 4 üzeri cıktı ve doktor bu bebeğin bu hafta kendiliğinden de gelebileceğini gelmezse 4 gün sonra kontrole gel duruma göre dogumu yaparız dedi. 4 gün sonra tam 37+0 da doktora gittim ve hazırlıklıydım herseyimi yanıma almıstım. Kontrolde bebeğin 4.5 kilo civarında oldugunu ve öğlende sezaryene alacagını söyledi doktor ve yatışım yapıldı. Bir yanım deli gibi heycanlıydı diğer yanım acayip korkuyordu. Bebeğim küveze girecek diye cok korkuyordum. Doktorum cocuk doktorunu aradı böyle bir bebek doğacak herkes hazırlıklı olsun diye bilgi verdi. 12.40 civarıydı sanırım sezaryene alındım. Hiç korkmuyordum çünkü canımın yanmicagını biliyordum. Ameliyathaneye girdim herkes cok şakacıydı ilk belden iğnem vuruldu. Veee hiç ama hiç acımadı hissetmedim nerdeyse. Sonra bana uzanmamı söylediler uzandım. Bacaklarıma kalçamdan aşağı bir sıcaklık indi. Hasta bakıcı ayak parmaklarını oynat dedi oyanatamıyordum ve bu bana çok eğlenceli geldi nedense🤣🤣 hasta bakıcı bacaklarımı tuttu yerleştirdi ama en ufak şekilde doknmasını dahi hissetmiyordum “ohaaa bu çok iyii” falan diye kahkaha atıyordum. Sonra önüme örtüyü serdiler ameliyat başladı eşimi içeri aldılar. Eşimi görünce ağlamaya başladım cunku bebeğin gelceğini biliyordum. Sonra yanımdaki kıza ne durumda ameliyat diye sorarken hoşgeldin Asil diye ses duydum ve o muhteşem ağlama sesi. Yani o hissiyatımı kelimelerle anlatmam imkansızzzz. Çok güzel çok değişik bir şey. Bebeğimi direk bana göstermeden yan tarafa aldılar sildiler ve yanağıma getirdiler. Nasıl aglıyorum bir bilseniz insan mutluluktanda aglarmış meğer🥰 yumuşacıktı pamuktan bile daha yumuşaktı yanakları. Allahım isteyen herkese yaşatsın bu duyguları. Sonra odaya geçtim bir yandan dua ediyorum nolur küveze girmesin diye sonra koridorda bi aglama sesi duydum kapı açıldı bebeğim yanıma geldi. Dünyada benden mutlusu yoktu. Emzirdim zar zor falan derken akşam olmaya başladı. Sezaryen ağrısı çok çekilmeyecek bsey değil. Yani adet sancısının 1-2 katı falan dayanıyorsunuz. Dayanamadığınız yerde agrı kesici yapıyorlar. Bana 12 saat sonra kalkacaksın dediler ben 6. Saatten sonra yaşvarıyordum nolur beni kaldırın diye cunku kalcam agrımıstı yatmaktan. Ayaga kalktım gerçekten bana zor gelmedi. Beni en zorlayan yer gaz sancısı. Sezaryenden sonra ayaga kalktım gezdim kendim oturup kalkabiliyordum. Ama gaz sancısı geldikten sonra ne oturabiliyorum ne kalkabiliyorum ne yürüyebiliyoruö. Hemşireler gez geçer diyor ama geçmiyor. Doktorum hastaneden cıkana kadar gecmezse lavman yaparız dedi ve lavman yapıldıktan sonra çıkış yaptım hastaneden. Eve geldiğimde agrı kesiciye ihtiyac duymadım. Sadece uzandıktan sonra kalkmak zor oluyordu. Kısaca çekilen her agrıya her sancıya bedel evladınızı kucagınıza almak. Uzun oldu umarım sıkmamışımdır sizi❤️