Öncelikle herkes evladına sağ salim sağlıkla kavuşsun inşallah🤲🏻 Doğum süreci gerçekten çok zor ve yıpratıcıymış…
Benim hikayem hassas sayılmaz ama pozitifte diyemeyeceğim. Kaldıramayacaklar okumasın lütfen. Birazda uzun:)
Bugün tam 40+3 olmuştuk. 38’den beri 1cm açıklığım, rahim ağzı yumuşamam haricinde ne sancım vardı, ne nişanım ne de suyum gelmişti. (Hurma da yedim, ananasta, yürüdüm de bana mısın demedi.) Bebeğim ultrasonda iri gözüktüğünden (ultrasondaki değerlerle aynı doğdu. 52cm 3860kilo) ve kafa çapı 35 küsürleri zorladığından sabah 6’da suni sancı ile doğumu başlattık. Kilo almasından biraz korktuk açıkçası.
Suni sancı için şunu diyebilirim. 1 dakikada 1 en iyi ihtimalle 2 dakikada 1 gelmese kesinlikle katlanılır. Şiddetli kasık ağrısı ve bir şeye odaklanınca kolay geçiyor sancı. Normal doğumdan tek farkı bence sancı aralıkları. İnsanları yıpratanda o…
Ben buna dayandım. Başta çok hafif veriyorlar zaten. Nstye bağlı olmak bile koymuyor. Hafif bir kasık ağrısı… (Benim belim hiç ağrımadı bu arada) ama birkaç dakikada bir gelip sancı damlalarını arttırınca asıl hikaye başladı.
İlk gebeliğim bu arada ve çatım iri bebek doğurmaya bile müsait. Ona güvenerek normale cesaret ettim ya zaten… Suni sancı işe yarıyor bu arada. Sancıyla açılmam 1.5 saatte 6’ya yükseldi herkes şok. O sırada suyum geldi (Altıma işediğimi sandım ama asla tutamadım. Sıcak sıcak aktı.) Tabi nstde durmak tam bir işkence oldu. En son ağlayarak Allah aşkına ya kaldırın beni ya da sonsuza kadar yatırım diyordum. Baktılar ki sökeceğim karnımdakileri kaldırdılar. Anam ayağa kalkmam işemem bir oldu. Kesinlikle bu suyu değildi bu arada baya çiş kflglg:D Sonra ağar topar tuvalete koştum. Birde ishal olmuşu . O sırada da nişan geldi. (Nişanım beyaz ve içinde kanlar olan sümüksü yoğun ve çok akıntıydı) Suni sancılara bile ayakta katlanmak kolay arkadaşlar bu arada. Oturmak bile iyi ama yatmak…
Asla yatmayın. Ben ettim siz etmeyin :(
Bizimkinin kafası büyük olunca (asla belli olmuyor doğunca, içiniz rahat olsun. 3 hafta önden gidiyordu çünkü) açıklığım gittikçe arttı. Bebitom kanala girmedi. Açıklık en son 9 oldu. Millet o açıklıkla doğum haneye gider beni odada yatırıp suniye devam ettiler. Bebeğin kafası doğum kanalına gelmiş durmuş orada girmiyo içeri Allahım tam anlamıyla işkenceydi. Sancılardan nefes alamadım. Titriyorum. Birde ıkınmaya çalışıyorum. Millet alttan mıayene istemez ben o kadar canıma doymuşum gibi gelip gidip parmak soksunlar istiyorum:D Alttan muayeneler acıtmıyor bu arada söylemiş olayım.
Zorla nstye bağlamaya çalışıyorlar sola yat diyorlar yattığım anda Allahıma kavuşacak gibi oluyorum kalkıyorum az nefes alıyorum tekrar yatırıyorlar bebek kanala girsin diye… (Suni sancıda beni zorlayan asıl şey bebeğin inatla kanala girmemesiydi. Yoksa beş kere doğururdum. )
En son titreyerek beni sezeryana alın dedim. Doktor ikiletmedi. 15 dakikada ameliyathanedeydim. Sancılar devam ediyor bu arada. Ameliyat masasında bile kasılıyorum. Sonra geldi anastezi uzmanı. Belimden uyuşturdu. (Gerçekten acıtmıyor) uzandım. Karıncalanıyorum. Uyuşmamış gibiydim. Hissedecek miyim diye sorarken kızımın ağlama sesi duyuldu. Resmen 5 dakikada kesmişler beni ameliyat masasını hzırlarken lflglgl:D
Kızımı çocuk doktoruna götürdüler ben o sırada dikildim. Yarım saat sürdü tüm işlemler. Kızım babasıyla kavuşmaya gitti. Ardından beni götürdüler. Dünyanın en güzel varlığıyla karşılaştım. Anlayacağınız 1 günde iki doğum yaptım. Pişman mıyım? Aslında hayır. Direk sezeryana yanaşsam aklım hep normalde kalacaktı. En azından yaşadım ve gördüm. Artık hiçbir ağrı bana mısın demez modundayım :)
Şu anda hastane odamda, koynumda mis kokulu kızımla size bunları yazıyorum. Normal doğum yapmak isteyenler korkmasın. Ama kafası büyük olanlar normal doğum yapmaktan geri dursun bence :)
Hepiniz sağlıcakla kalın…