ilk-anneligim bebeğinin kardeşe ihtiyacı var annesi, güzelce silkelen toparlan ve ne gerekiyorsa harekete geç 🥰 ben hep kendimi böyle motive ettim, hiç geçmeyecekmiş gibi geliyor ama acısı zamanla hafifliyor, acabalarla keşkelerle boğuşup kendini daha fazla dibe çekme, bebeğimi ilk kaybettiğimde bunu yapamadım, acımı bile doğru düzgün yaşayamadım, insanlara karşı sürekli gülerek, içten içe bi taraftanda kendimi mahvederek atlatmaya çalıştım, ben güldüğüm için herkes çabuk toparlandım sandı acıma kimse saygı göstermedi, böylesi çok yara bırakıyor, acını yaşa ve yoluna bakmaya devam et, rabbim yolumuzu kolaylaştırsın inşallah 🤲🏻