Merhaba sevgili yol arkadaşlarım. 40 hafta boyunca derdimizi sevincimizi paylaştık. Şimdi de doğum hikayesi yazma sırası bana geldi. Bana pozitif normal doğumları okumak hep çok iyi geldi inşallah benim hikayem de sizlere iyi gelir. Biraz uzun bir doğum oldu mümkün olduğunca uzatmadan anlatacağım.
Bilen arkadaşlar vardır, doğum yapacağım hafta çok başlık açtım, son kontrole gittiğimizde bebeğin başı aşağıda olmasına rağmen doğum kanalına yerleşmemişti. 16 şubat akşamı 40+2’de doktorumuz dedi ki, bu bebiş hem iri, hem de bu saate kadar başını kanala yerleştirmeyen bebek bu saatten sonra yerleştirmez, normal doğum istediğini biliyorum ama çok zor, yarın sabah gel sezeryana alalım seni. Ben eve ağlayarak gittim hatta bir başlıkta da yazdım, sezeryandan korkuyorum ve kendimi hep normal doğuma hazırladım yapabileceğimizi biliyorum. Sonra ev halkının ve forumdaki arkadaşların da telkiniyle o akşam her şeyi akışına bıraktım sağlıkla gelsin de fark etmez demeye başladım. 7 gibi eve gelmiştik doktordan. Akşam 9 gibi sancılarım başladı. sanki kızım benim duygularımı hissetmiş gibi gelmeye karar vermişti. Gece 12ye kadar evde gerçek sancı olup olmadıklarını anlamaya çalıştık ve zaman tuttuk. Artık 4-5 dakikaya düşmüştü ve nefesle karşılayabiliyordum sancılarımı. Doktorumuzla konuştuk ve hemen hastaneye gitmemi söyledi. Hastanede yapılan muayenede 2 cm açıklığım olduğunu ve bebeğin başının yerleşmeye çalıştığını söyledi ebeler. Haftamız artık 40+3 olduğu için yatış verdi ve saat başı nst kontrolü yaptırdı doktorum. Normal doğum sürecimiz başlamıştı. Doktorumuz şimdilik her şey normal görünüyor süreci izleyelim bakalım dedi. Gece boyunca 5-6 dk’da bir gelen sancılarımı nefes teknikleriyle, yürüyüşle ve belime masajla karşıladım. Sabah 8 gibi doktorumuz muayene ettiğinde 5-6 cm açıklık olduğunu ve bebeğin kafasının hala yerleşmeye çalıştığını söyledi. Bu şekilde öğlene kadar yine nefes, yürüyüş, masaj, plates topu gibi tekniklerle sancılarımı çok güzel karşıladım. Her gelen doktor ebe misafir bi nst’ye bi bana bakıp şok oluyodu nasıl dayanıyosun diye. Ee o kadar normal doğum istemişim kendimi hazırlamışım sancılar bana müjde gibi geliyordu kızıma kavuşacaktım. Biraz da acı eşiğim yüksektir ve psikolojik olarak hazırlanmıştım. Bir de sancılar ağır giriyor ama nefes alıp sabredersem geçecek düşüncesiyle, hemen geçiyor sonra arada 4-5 dk dinlenme vakti oluyor insanın. Tabi aralığın bu kadar sık olması nedeniyle gece uykusuz bırakması beni biraz yordu. Sabah 10 gibi doktorum müdahaleyle suyu patlattı. Bu arada bu muayeneler suyu patlatmalar falan sıfır acıyla oluyor. Hem doktorum hem ebelerim çok naziktiler. Hem de öyle anlatıldığı gibi korkunç muayeneler değil bunlar normal vajinal muayene yani. Bundan korkan zaten normal doğum yapamaz. Öğlen saatlerindeki kontrolde açıklığımın 8 cm olduğunu ama rahim ağzı yeterince incelmediği için bebişin aşağı inemediğini söyledi doktorum ve rahim ağzını inceltmesi için buscopan verdiler damardan 2 kere. Rahim ağzım inceldi ve bebiş aşağı doğru inmeye başladı. Saat 2 olmuştu sancılarım şiddetleniyordu. O sırada 2 cc’lik bir suni sancı verdiler. İşte suni sancıdan sonra sancıların şekli değişti 😀 gerçekten dayanamayacağımı düşündüm sanki belime tır çarpıyordu her sancıda. Annem, eşim, kayınvalidem hepsi benim o halime çaresizce ağladılar. Doktoruma epidural dedim olmaz çok geç dedi, bari bi arveles içeyim diye yalvardım şakayla karışık düşünün 😀 ama yine de sezeryan kesiğindense o sancıları tercih ederim. He tabi son yarım saat doktora “hocam bu bebek doğmayacak sanırım beni sezeryana alın” diye bağırıyodum. Doktorumuz da saçmalama bu saatten sonra hayatta almam bitirdin artık dedi. Sonrasında sancılarla birlikte ıkınma hissiyatım geldi. Her sancıda tuvaletim geliyormuş gibi ıkınma hissi geliyordu. Doktor ve ebeler ıkınma hissi gelirse sancıyla ıkınabileceğimi söylediler. Ikınma tekniğini gösterdiler. Nefesini verip, karnını şişirmeden, tuvaletini yapıyormuş gibi. Ikınmak sancıyı karşılarken beni çok rahatlatıyordu. Bir de iki kere sıcak duşa girdim çok iyi geldi. Ikındıkça bebişime yardım ediyodum sanki aşağı itiyordum onu. En son artık sancıların bazılarında o kadar yoruluyordum ki sancı arasındaki 2-3 dakikada bilincim kapanıyordu. Hayal meyal doktorumun gelip muayene edip açıklığın tam hadi doğumhaneye dediğini hatırlıyorum. İnanamadım. Saat 15.45’ti. Ebelerim kollarıma girdiler doğumhaneye yürüdüm ama hala inanamıyorum. Doğum koltuğuna oturdum. Doktorum çok destekleyiciydi. Ebeler ıkınmama yardım etti ve karnımdan da bebişi ittirdiler hiç acımadı. 3 ıkınmada saat 16.00da müthiş bir rahatlama hissettim. Belime çarpan o tırlar kamyonlar kaybolmuştu. Tüm acı tık diye kesildi. Bir de baktım kucağıma tombiş pembe pembe bir kız veriyolar. O da şaşkın ben de şaşkınım. Eşim sol baş tarafımda ağlıyor. Ben ağlayamıyorum çünkü öyle bir acıdan çıkmışım ki mutluluktan gülüyorum. Kızıma sarıldım öptüm. Hemen aldılar muayeneye. Doktorum bana azmin zaferi ismini takmış, zorla normal doğurdun diyor. E bebişim biraz iri olduğu için kesi atmış doktorum yırtılmayı önlemek için. Hiç hissetmedim. Bebişimi tekrar getirdiler göğsüme verdiler. O sırada dikişlerim atıldı. Lokal anestezi olduğu için sadece bir rahatsızlık hissettim. Sonrası hep iyilik güzellik. Doğumhaneden odama gittim kızım da geldi, hemen ayaktaydım, kızımı emzirdim yemeğimi yedim misafirleri karşıladım, anneme eşime sarıldım. Dikişlerim hiç rahatsız etmedi. Kaç dikiş olduğunu sormadım bile doktoruma o derece. Sonra eve gelince aynayla baktım baya büyük bi alan 😀 ama acı sızı yok. Bakımını iyi yaptım. Bugün 20 günlük olduk bile nar tanesi kızımla. Çok şükür rabbim gönlüme göre verdi. Tavsiyelerim şu şekilde;
1- öncelikle sakin olun vücudunuza ve bebeğinize güvenin. Gerekirse bunu sesli olarak söyleyin.
2- doktorunuzu ve hastanenizi çok iyi seçin. Ben doktoruma bu kadar güvenmesem normal doğumu beklemeye cesaret edemezdim, çünkü hiç risk almayan bir hekim. Bir de hastanemiz harikaydı imkanınız varsa özelde doğum yapın kızlar gerekirse arabayı satın inanın hiçbişeyden önemli değil ordaki konfor, güven, hijyen, emin ellerde olma duygusu. Ebelerim bir dk başımdan ayrılmadılar belime masajlar yaptılar beni duşa soktular. Aynı şekilde bebek hemşireleri, çocuk doktorları, diyetisyenler, temizlikçilere kadar profesyonel hizmet aldık. Hastanemiz acıbadem ataşehirdi. Mükemmel bir tecrübeydi.
3- normal doğumdan ümidinizi kesmeyin. Activating labor hareketleri, bebeğin kafasını yerleştirme hareketleri, squatlar hepsi youtube’da var. Doktorunuza danışarak bunları uygulayın tabi güvenlikli bir şekilde. Her gün yürüyüş yaptım hep çok hareketliydim. Hurma yedim bol bol ne kadar etkisi var bilemem. Sağlıklı beslendim.
4- sabır. Stres yapmayıp sabırla beklemek. Hala doğurmadın mı diyen herkese sinir oluyodum. Sonra kulaklarımı tıkamaya karar verdim. 40. Hafta gayet normal ve sağlıklı bir hafta doğum yapmak için.
Hepinize sağlıklı doğumlar sağlıklı mutlu bebişler dilerim. En güzel şey kavuşmak, ne şekilde olursa olsun ❤️ sorularınıza açığım seve seve 🥰 buraya kadar okuyanlara da bravo valla 😀