Doğumdan önce farklı hikayeler dinlemek bana iyi geliyordu o yüzden ben de kendi hikayemi yazmak istedim. Doktorlar 36. haftadan itibaren bebeğin baş çevresinin 2 hafta önden gittiğini söylüyordu. Doğumdan 2 gün önce bebek 3550 gram ölçülmüştü ultrasonda. 41.haftaya kadar kasılmalar başlamadı. O yüzden 41.hafta hastaneye yatış yaptım. Tuşede 1 cm açıklığım vardı. Bu arada tuşe acıtmadı rahatsızlık da pek vermedi. Bebeğin ölçüleri 3900 gram olarak hesaplandı. Doktor daha fazla bile olabilir dedi. İlk doğum da olduğu için daha zor olur bence sezeryan ol dedi. Ben normal doğum istiyorum dedim. Eşimle de konuştuk normal doğumu deneyelim dedik. Nstde hala kasılma yoktu. Propes takıldı ve nstye bağlanıp beklemeye başladık. Yavaş yavaş ağrılar başladı önce hafif adet sancıları gibiydi sonra normal adet sancılarına döndü sonra şiddetli adet sancıları gibi oldu. Sanırım 3 saat böyle bekledik. Ben nstye bağlı olduğum için sürekli yatmak zorundaydım. Bu yüzden biraz zorlandım. Kalkmak istiyordum ağrıları azaltabilmek için. Ve kasılmalar gidip gelen ağrılar şeklinde değildi sürekli olan adet sancıları gibiydi. Sadece bi normal şiddetli adet sancısı bi çok şiddetli adet sancısı şeklinde oluyordu. Benim adet sancılarım fazladır normalde. Bu ağrılar da onun gibiydi. Daha sonra nstde hiperstimülasyon görüldüğü için propes çıkarıldı. Ayağa kalktım ağrılar 2-3 dakikada bir geliyordu ve çok kolaydı. Rahatlamıştım. Normal doğum olacağına inanıyordum. Bu arada 4 kez tuşe yapıldı açıklık artmış mı diye bakmak için ve tuşeler kabusumdu ağrıyı daha çok arttırıyordu. Kasılmalardan daha zordu. Ama 4 tuşede de 1 cmdi açıklığım. İlerlemiyordu. Nstde hala kasılmalar çıkıyordu ve doktorlar bu kasılmaların çok şiddetli olduğunu söylüyordu ama ben pek ağrı çekmiyordum. 1 gün bekleriz ne olacak ki diye düşündüm illa ki açıklık artae bir yerden sonra. Ama birden doktor geldi bebeğin kalp atışlarının yavaşladığını ve acilen sezeryana alınmam gerektiğini söyledi. Hemen kabul ettik eşimle. Biz elimizden geleni yapmıştık normal doğum olması için. Eşime bu sefer de sezeryandan korktuğumu söyledim. Hemen bitiyor korkma dedi. İkimiz de doktoruz bu arada eşim ve ben. Sonra sonda takıldı ve sonda da çişimi getirdi. Bacaklarım titremeye başladı hem sondadan hem korkudan. Sedyeyle asansöre bindik eşim yanımdaydı. Doktor genel anestezi öncesi sonda takılması gerekiyor dedi. Ne genel anestezi mi dedim. Ben spinal sanıyordum. Genel anestezi en korktuğum şeydi. Doktor olduğum için genel anesteziye girenleri görünce bi korku doğmuştu. Ben istemiyorum dedim eşime. Bir şey söyle ben korkuyorum dedim. Öyle diye diye beni ameliyathaneye götürdüler. Orada doktorlara spinal yapın diye yalvarmaya başladım. Anestezistler biz yaparız ama kadın doğumun karar veriyor anestezi biçimine dediler. O sırada doktor geldi. Bebeğin kalp atışları düştü acilen almamız lazım spinali bekleyemeyiz dedi. Ben gidicem başka hastaneye dedim. Doktor bebeğini düşün dedi. Ben de durum çok ciddi herhalde diye düşünüp mecbur kaldım. Bir yandan sondayla bir yere kaçamayacağımı biliyordum 😂 Allahım sen yardım et diye diye uyudum. Anestezi maskeyi ağzıma yaklaştırıp derin derin nefes al oksijen bu bişey değil dedi. Ben de içimden he he oksijen değil diyorum. Doktor olduğum için biliyorum oksijen olmadığını. Sonra bu biraz yakıcak korkma dediler. Derin derin nefes al dediler. Ben de çok derin bi nefes aldım bi an önce bitsin diye. Böyle uyku sersemi gibi hissettim aha gidiyorum dedim. Ve 1 saniye sonra yoktum 😂 Burası sizi korkutabilir okumayabilirsiniz. Uyandığımda karnım çok acıyordu ama konuşamıyordum ve hiçbir yerimi hareket ettiremiyordum. Normalde genel anesteziden uyandırılırken sizi tokatlarlar cimciklerler falan ama ben bunları hatırlamıyorum 😂 Sonradan göğsümde bi morluk gördüm dedim heh cimciklemişler 😂 Burayı da okumayın korkuyorsanız. Karnım acıyo demeye başladım. Sezeryan dikişleri çok acıyordu.
Bebeği sordum. Kafam güzel de değildi normal düşünüyordum. Saçma konuşmadım. Beni odaya geri götürdüler. Ağlıyordum acıdan. Eşimin bana o bakışlarını ömrüm boyunca unutacağımı sanmıyorum içi parçalanıyordu. Annem de aynı şekildeydi. Eşim bebek nerde bebeği getirin diye kızdı. Bak bebek çok güzel diye fotoğrafını gösterdi acımı unutmam için. Ağrı kesici yapın dedim oradakilere. Kalçamdan iğne yapıldı. Bebeği getirdiler ama algılayamıyordum hiçbir şeyi. Çok acım vardı. Biraz sonra bebeğe alışınca acılarımı unuttum sonra da ağrı kesici etki etmeye başladı. Daha sonraları da hep bebeği emzirirken acım geçiyordu. Şimdi 5 günlük olduk. Dikiş ağrıları geçmedi ama bebeğimi çok seviyorum. Her şey bizim için merak etmeyin. Allah’a güvenin. Bu acılar ağrıların hiçbiri dayanılmayacak gibi değil. Bu kadar güzel bir şeyin bedeli için az bile. Eşim de sana çok teşekkür ederim bana hayatımın en güzel hediyesini verdin dedi. Her sezeryan böyle geçmiyor bence. Annem ben ve ikizimi 26 yıl önce sezeryanla dünyaya getirdi ve hiç acı çekmemiş. Umarım doğumlarınız en güzel ve en kolay şekilde geçer normal ya da sezeryan en hayırlısı nasıl olacaksa öyle oluyor merak etmeyin.