Merhaba sevgili hamişler🍀 bende bu hikayeleri okur bitirir kendimi düşünürdüm. Uzun yazmamışlar diye kIzar anlık hikayeleri okurdum. O yüzden ben detaylı anlatmayı tercih ettim. Benim gibi tez canlılar için.
39+1 de 27 şubat ta bebeğim dünyaya geldi çok şükür. Şuanda 7 günlüğüz ve hala inanamıyorum benim böyle bi meleğe sahip olmama. Sezaryen olma sebebim bebeğimin kanala girmemiş olmasıydı bu sebeble planlı doğumdu. Normal istiyordum evet ama bi yandanda korkuyordum, doğum sancısından. Böyle olunca içimden sevinmedim değil. Doğum için hastaneye 7 de giriş yaptık. Serum takıldı dr bekliyorduk. Bi yandan oda süslemesi yaptık. 8 buçuk ta dr geldi ve ameliyata aldılar ama yataktan ameliyat masasına geçiş hayatımın en büyük korkusunu yaşattı gibi, birde herkesin kapıdan sizi içeri göndermesi, eşimin kapıdan son kez bakışı ve o kapının kapanması.. okdar yanlız hissettim ki çok korktum. Ameliyat başladı 10 dk sürmeden bebeğim 09.05 te dünyaya geldi öyle ağlıyordu ki yanıma gelince hemen durdu ve sonra muayene için onu çıkardılar ama ben öyle üzüldüm ki bebeğim yanlız kaldı bn burdayım bitmedi diye bitmedikçe daha çok ağladım. Daha sonra odaya çıktım bebeğim de sorasında geldi ve yanımdaydı mucize gibi..isteyen herkese nasip olsun.. ve sonrası
Varis çorabı aldırdılar ve taburcu olana kadar onlaydım ve okdar can sıkıcydı ki zaten hareket edemiyorsun, etlerinde bi de ordan sıkılıyor. Anestezinin geçmesi bir kaç saat buldu. Daha s sonra pis kan için karnı boşaltmaya geldiler canımı teslim ediyorum sandım ama meğer ilk ayağa kalktığımda teslim etcekmişim. Evet ilk kalkış çook kötüydü ki bir adım dahi atamadım, ağrıdan sesim gitti beni oturdun bile diyemedim.hayatımda ilk kez bu kadar canım yandı ilk..ama yürümek zorundaydım ve taburcu olana kadar minik minik yürüdüm. Öyle baş dönmem filen olmadı. Ha bu arada spinal iğneside öyle acıtmadı damar yolu daha çok acıttı. Ve sonra taburcu oldum doktorum 10 gün korse önermedi ve arkadaşlarımın önerisi ile yanımda getirmiştim iyiki getirmişim. Çünkü bebek çıkın karnınız porsumuş balon gibi oluyo ve karnını bi tarafa sallanıyo siz tarafa; kontrol edemiyosunuz ve o her sallanma acılar içinde. Bende dinlemedim taktım ve daha iyi oldu sert tuttuğu için ama yoldan eve gelene kadar ağladım acıdan arabda her frenlediğinde, her kasiste için acıyordu. Bu evdede böyle devam etti. Bebeğimde ağrıdan ilgilenemiyorum, başkasının yapmasını beğenmiyorum kavga gürültü çıkıyor . Zaten ağrılar içindeyken sütüm hemen gelmedi. 3. Gün geliyordu tam nazar ettiler geri gtti. Takviye bişiler içiyorum bakalım tez zamanda gelir. 7. Günüm bitiyor bugün anca şöyle kendim işlerimi halletmeye başladım. Ama bu 7 gün depresyon, sinir krizleri gibi şeylerde yaşadım ve yaşamaya devam ediyorum çünkü hep daha iyi bir anne olmak için uğraşıp bu süreci zindan ettim ama engel olamıyorum siz asla böyle yapmayın. İnanım hepsi geçiyor şuanda kucağımda bebeğim uyuyo ve ben o okdar güzel diye ona bile ağlıyorum.. Anne olmak başka bambaşka..