Merhaba kızlar bu anı çok bekledim ve bi çok annenin de bu durumda olup beklediğini düşünüyorum. 24. Haftamda 24 mm rahim ağzı kısalığı ile serklaja alındım. Psikolojik olarak bitik durumdaydım bebeğimi kaybetme korkusu beni çok çok olumsuz etkilemişti. 2 ay boyunca yalnızca yattım çok zor bir dönemdi. Hep bu anın hayalini kuruyordum. Aksilikler üst üste geldi 34. Haftamda düştüm. Bebek doğum kanalına girdi ve her an doğum olabilir korkusu ile daha da zor bi dönem geçirdim. Ağrılarım baskılar beni çok yormuştu ama hiç bi zaman olumsuz düşünmedim hep dua ettim yazılan hikayeleri okudum bende bi gün yazacağım dedim. Çünkü erken doğum riski olan anneler bilirler her türlü senaryoyu kafamızda kuruyoruz ve süreç çok zor bi hale geliyor. Bebeğimle hep konuştum zamanında geleceksin diye 😊vee çok şükür ki öyle de oldu 38+2 de planlı sezaryen ile bebeğimi kucağıma aldım. O kadar güzel bir duyguydu ki yaşadıklarımın hepsini unuttum gerçekten. Onu koklamak ve kollarımın arasına almak yaşadığım tüm olumsuz günleri kafamdan silip attı. İnşallah bu yazdıklarım benim gibi Serklaj olup gün sayan anneler için bir umut olur. Bu süreçte en önemli şeyin psikoloji ve dua olduğunu bir kez daha anladım. Günler çabuk geçiyor Merak etmeyin inşallah herkesin gönlüne göre olur 🥰🥰