Kızlar selam şu anda bebeğim 2 ay 3 gümlük ve aklıma buraya doğum hikayemi yazıp azmi ve o azmin sonundaki zaferi paylaşmak istedim 29 Aralık günü tam 40+0 olduğum gündü ve sabah lavoboya gittiğimde bir de ne göreyim nişanım geldi 😂 sonra temizleyip biraz daha uzandım ve artık yavaş yavaş sancılarım gelmeye başladı ve annemi aradım üst kattan koştu geldi ve eşim işe gitti bişey olursa çağırırım dedim sonra biz doğurcam diye ev falan temizledik tabi bana ara ara geliyo sancı her neyse öğlen 2 gibi hastaneye gittim ve 3 cm açılmam varmış benim yatışımı verdiler (Ankara Gazi Ünv. Hastanesi) ardından mucize sonlu zorlu bekleyiş başladı … Ben hastanede çok rahattım gezebiliyor dışarı çıkabiliyor su yemek yiyip içebiliyordum günün belli saatlerinde visit kontrolü ve nst ye bağlıyorlardı ama bi yerde psikolojim bozulmak üzereydi çünkü 48 saatten fazladır hastanedeydim ve biri gelip açılman 3 cm diyordu bir diğeri 4 diyordu ve kafam karışıyordu psikolojim bozuldu nst bi sancı var bş sancı yoo diyorlardı eğer yoksa benim çektiğim ağrı neydi…? En son ağladım ben özele gidip sezeryan olmak istşyorum diye ve hal böyle olunca annem doktoruma sordu neden böyle diye doktorum anneme fğzelce bir şeyleri izah etmiş ve aslında doğuma giden sürecimin çok güzel olduğunu söylemiş benşmle de aynı konuşmayı yapınca sabah 10 da tekrar nst ve açılma kontrolğne girdim ve bir de ne öğreneyim gevşeyince ve duş alınca benim açılma birden oldu 6 cm doğumhane ye saat 10.20 de girdim ve saat 13.12 de 56 saat sancının ağrının sonunda evladım kucağımdaydı♥️ ve sancı sürecinde teyzemin dediği söz geldi aklıma İrem sabret bir mucizeye şahitlik edeceksin… Gerçekten de bir mucizeye şahitlik etmiştim ve içimde büyüttüğüm evladım artık kollarımdaydı