Aşırı gerçekçi anlatacağım bu süreci. 39. Haftamızda kızım normal doğum için hiçbir belirti göstermedi sağolsun :) Son haftalara kadar baş aşağı duruyordu ama sonradan döndü. Ne bir sancı ne bir belirti hiç biri olmadı. Son kontrolümde doktorum artık bebeğin gelişimini tamamladığını bundan sonraki süreçte sağlığımızın olumsuz etkilenebileceğini söyleyip 1 gün sonraya sezeryan planladı. Bende onayladım tabiki. 20 Ocak sabahı saat 10da yatış yaptık, önce nst ye bağlandım hala belirti yoktu :) Hemşireler damar yolumu açıp serum verdiler. Anestezi vs bir çok birim gelip defalarca aynı soruları sordu beklerken. Derken, saat 1 gibi ameliyathaneye indirdiler beni. Anestezi doktoru geldiğinde oturur pozisyonda başınızı aşağıya eğip kendinizi öne doğru bırakmanızı söylüyor. Bu aşamada sizi hemşireler önden destekleyip kollarıyla sabit tutuyor, hemşireye doğru kendinizi bırakmanızı istiyorlar. O sırada anestezi doktoru sırtınızda epidural boşluktan iğneyi yapıyor, çok hissetmiyorsunuz zaten o an öyle dirayetli oluyorsunuz ki damar yolu açılırken daha çok hissediyorsunuz iğneyi emin olun, o yüzden korkmayın. İğne tamamlandığında yatırdılar beni, doktorum geldi artık yavaş yavaş uyuşmuştum. Hala ayaklarınızı oynatabiliyorsunuz bu arada, tamamen bir uyuşukluk söz konusu değil. Hatta ben korktum, bacaklarımı kaldırabiliyorum emin misiniz uyuştum mu ben diye. Ama normal olduğunu söylediler ve artık kesi atmaya başladılar. O an çok garip, karnımı kestiklerini hissediyorum ama hiç acı yok, kestikçe çekiyorlar karnınızı, çekiştirmeleri falan hissediyordum ama acı hiç yok çok garipti. O sırada yavaş yavaş midem bulanmaya başladı ama hemşire normal olduğunu bunun spinal anestezinin işe yaradığının belirtisi olduğunu söyledi. O anlarda tansiyonum çok düştü, hemşireye söylüyorum bi yandan tansiyonum düşüyo diye, evet biliyorum ilaç veriyorum bir yandan sana merak etme diyerek sakinleştirmeye çalıştı beni. O an dedim ki keşke genel anestezi olsaydım o kadar düştü ki tansiyonum toparlayamadım bir türlü aklımı. Doktorum bebeğe ulaştığında kızımın hala doğum kanalına girmediğini rahatının yerinde olduğunu söyledi:) bu arada 39+6. Haftamızdaydık. Ve hazır mısın geliyor ipek deyip 13.41’de aldı kızımı kucağına. O paravanın üstünden kızımı gördüğüm an her şeyi unuttum, şükürler olsun diyerek rahatladım ne bir acı ne bir tansiyon hiçbiri umrumda olmadı. Kızımı temizleyip yüzüme değdirdiler, öyle garip bir histi ki, sanki hayatımın en büyük zaferine ulaşmış gibiydim, 9 ay boyunca çalışarak geçirdim hamileliğimi, ev iş hamilelik derken annelik duygusuyla öyle bir yükseldim ki o an, hayatımın en büyük zaferine ulaştım dedim, kızım çok şükür sağlıklıydı. Şimdi İpeğim 40 günlük, zaferim giderek katlanıyor. 💛 Allah her bebeğe annesini, her anneyi de bebeğine bağışlasın 🙏🏼