Öncelikle belirtmek isterim ki kan verırken bayılan, iğnenin adını duydugunda tansıyonu dusen bırıyım. Hastaneden oylesıne korkarım kı, doğumdan ne kadar korktugumu hıc soylemıyım. Burdakı hıkayelerı okurken bıle ıcım fena oluyordu. Sabahtan berı sureklı sıddetını artıran agrılarım sebebıyle 14.30 da doktor kontrolune geldım. Tabı her ıhtımale karsı esyalarımızı da yanımıza aldık. Bu arada 38+2de 3900yüz. 2 hafta önden gidiyoruz. Nstde sıddetlı sancılarım cıktı. Doktorum da daha fazla beklememızın bana acı vermekten baska pek de bı anlamı olmadıgını soyleyınce sezaryen doğuma karar verdık ve yatıs ıslemlerı yapıldı. Bu arada ben ve esım dısında kımsenın haberı yok cunku doktor eve gonderır sancılar daha da artarsa tekrar hastaneye gelırım umıdı var. Oyle olmadı tabı apar topar aılelere haber verıldı vs. 17.00de amelıyata alınacaktım ama 16.00da hemsıre geldı. Tabı heyecandan soğuk terler bosaltıyorum, guclu durmaya calısıyorum. En cok da belden yapılacak ıgneden korkuyorum, aklım hep onda. Aslaa hıcbır sey kafamda kurdugum gıbı olmadı. Ignenın acısını hıssetmedım bıle. Ayaklarım uyusmaya basladı sonra tamamen hıssızlestı derken amelıyat basladı. Ben tabı tıtrıyorum heyecan ve bıtmeyen korkudan. 16.39′da bebegımı koklayıp operken buldum kendımı. Ne acı, ne korku hıcbır sey kalmadı. Hepsı gectı gıttı. Ufak agrılarım var dayanamıcagım gıbı degıl. Uzun oldu kusura bakmayın. Ben burda cok hıkaye okudum ve hep bızı korkutmamak ıcın ne kadar pozıtıf bahsedıyorlar aslında boyle degıldır diye kafamda kurdum. Ama oyle degılmıs. Rabbım oyle bır dayanma gucu verıyor kı eger ben bunu basardıysam herkes yapabılır. Asla korkmayın ve kafanızda kurmayın. Sadece anı yaşayın.. Rabbım hepınıze kolay dogumlar nasip etsin. Sağlıkla kavuşun hayatınızın en güzel rengine 💗