Öncelikle herkese selamlar 🌸 Detaylı yazmak istediğim için kendimi iyice toparlamayı bekledim doğum hikayemi yazmak için. Çok şükür sonunda ben de doğurdum. 😅 12 Şubatta gece karnımda sertleşme ve kasıklarımda sancılar vardı. Ama daha önce de birçok başlık altında da söylediğim gibi yalancı sancılarım çok şiddetli olduğu için bunu da onlardan sanıp yatıp uyumaya çalıştım. Gece 4.30 da yatakta dönerken bacaklarımın arasında ufak bir ıslaklık hissettim. Emin olmak için bekledim ve ıslanmanın yavaş yavaş arttığını fark edip eşimi uyandırdım ve bir havlu istedim. Eşim havluyu getirdi ve havluyla birlikte ayağı kalktım zaten o anda suyun gelişi daha da hızlandı. Doğruca duşa girdim. Duşta suyun gelişi devam etti. Duştan sonra ebemi arayıp doğumun başladığını söyledim ve beni direk doğum yapacağım hastaneye yönlendirdi. Bu süre zarfında sancılarımın düzenli geldiğini fark ettim. 5 6 dakikada bir 25 30 saniye süren sancılarım vardı. Eşimle hastane çantasına son anda eklenecekleri ekleyip yola çıktık. Gebeliğim boyunca Rabbimin doğumumu kolaylaştırması için sürekli dua ederdim. Geceleri uyumadan karnıma bir sayfa da olsa sesli kuran okurdum. Aklıma geldikçe “Sümmes sebila yesserahu” zikrini çekerdim. Doğumun başladığını fark ettiğim anda özellikle sancılar girdikçe sürekli bu zikri çekmeye başladım. Evde hazırlanırken, hastane yolunda, eşim ailelerimize haber verirken, hastaneye yatış işlemleri yapılırken bir saniye durmadan kimi zaman sesli kimi zaman kalpten aralıksız bu zikri çektim. Rabbimden yanımda olmasını istedim. Ebem gelip açıklık kontrolü yaptığında bebeğin kafasının istenilen şekilde doğum kanalına yerleşmediğini söyledi ve bunun doğumu uzatacağını hatta sezaryene bile dönebileceğini söyledi. Vajinal muayene benim için hiçbir zaman kolay olan bir şey değildi ve bu yüzden normal doğum yapabileceğime olan inancım da aslında çok düşüktü. Doktorum her şeyin normal doğuma çok uygun olduğunu söylerdi sürekli ben de kendimi hep cesaretlendirmeye çalışırdım. Hastanede yapılan açıklık muayenesinden sonra rahat muayene olmam ve müdahalelere izin verebilmem adına epidural kararı aldık. Ebe tekrar muayeneye geldiğinde bebeğin kafasının kanala oturduğunu ve sürecin daha hızlı ilerleyeceğini söyledi. Birkaç saat sonra tekrar geldiğinde artık doğumhaneye gitme vaktimin geldiğini söyledi ve beni götürdüler. Bugün doğum yapalı bir hafta oldu ve ilginç bir şekilde doğum yaptığım günden aklımda acıya dair detaylar çok silik. Bunda kesinlikle epiduralin de etkisi var ama doğum sancısını epidural takılana kadar neredeyse 5 saate yakın çektim ve o ana dair acıyı bile bugün hatırlamıyorum. Çevremdeki hiç doğum yapmayan insanlar doğum sancısının nasıl bir şey olduğunu ya da doğumumun zor mu yoksa kolay mı geçtiğini soruyorlar ve onlara inanın hatırlamıyorum diyorum. Buna sebep olan şeyin ettiğim dualar ve çektiğim zikirlerin olduğuna inanıyorum. Size de tavsiyem dua ve zikirin mucizevi gücüne inanıp süreçte bunlardan bolca faydalanmanız.