Evetttt çok şükür hep hayalini kurduğum postu paylaşmak nasip oldu. Ben prensesime kavuştum. Rabbim bekleyen tüm annelere nasip etsin inşallah. Bir önceki postumu okuyanlar bilir bebek sürecim biraz zorlu geçmişti. 2 kimyasal 2 kürtajdan sonra gelen mucizemdi bu. Şimdi gelelim kızımın bize bir anda sürpriz yapmasına 😂 hamileliğimin 31. Haftasında kızım dönmüş baş geliş pozisyonu almıştı. Bu benim için güzel bir haberdi çünkü normal doğum olmasını istiyordum. Tabii ki asla sezeryana karşı bir insan değilim. Benim ve bebeğim için hangi doğum şekli daha sağlıklı olacaksa elbette onu tercih ederim sadece normal doğum olmasından yanaydı gönlüm öyle diyeyim. Tüm kontrollerimizde herşey aslında yolundaydı taa kiii 37+6 da gittiğim kontrole kadar. O gün sabah kendimi çok farklı hissediyordum normalde son zamanlarda çok ağırlaşmıştım sürekli uyku bastırıyordu. Ama o sabah erkenden uyandım bir güzel kahvaltı yaptım evimi temizledim akşam için yemeklerimi de yapmıştım. Sonra sıra geldi vitamin ilaçlarını içmeye.. Tam içtim derken bir anda şiddetli bir mide bulantısıyla birlikte bütün yediklerimi çıkarmak zorunda kaldım. Her yer batmış durumdaydı bir anda okadar kötü oldum ki.. Sonra hemen toparlanıp evden çıktım. Asansör de son kez fotoğraf çekineyim hatıra kalsın dediğimi hatırlıyorum sanki içime doğmuş gibi :) Hastaneye gittim her zaman olduğu gibi nst odasına girdim. Ama bu sefer yolun da gitmeyen bir şeyler vardı. Hemşire gelip çocuğun kalp atışlarının hızlı olduğunu ama hareketinin neredeyse hiç olmadığını söyledi. O an okadar çok korkmuştum ki.. Bebeğimi kaybetme korkusu sarmıştı içimi. Nst den sonra hemen doktorumun odasına girdik eşimle doktorum muayene ettikten sonra bana biraz yemek ye bı yarım saat sonra hassas nstye bağlan eğer sonucun yine böyle olursa seni acilen sezeryana almam gerekecek dedi. O an birden ağlamaya başladım hem çocuğuma bir an önce kavuşmak istiyordum hemde korkuyordum. Biz eşimle biseyler yedikten sonra ben tekrar nst ye bağlandım ve sonuç yine aynı.. acilen yatisim yapıldı annem kayınvalidemler herkes hemen hastaneye kosmuslardı. Bu sefer kan sıkıntımız vardı. Kanım çok düşük olduğu için beni o gece sezeryana almadılar çünkü kan aramaları gerekiyordu. Sabah 6 gibi haber geldi 1 saat sonra sezeryana alınacaktım kan bulunmuştu.. O gece bana hiç sabah olmadı. Çünkü tek derdim bebeğime bişey olmamasıydı kendimi hiç düşünmüyordum. 07.30 da beni ameliyathaneye çıkardılar eşime sıkı sıkı sarıldım o kadar duygusaldim ki.. hem çok korkuyordum hemde bebeğim için sakin kalmam gerektiğini kendime defalarca kez tekrarlıyordum. Spinal anestezi olucaktı ameliyat ekibi çok tatlı insanlardı hatta bir tanesi sürekli elimi tutmuş bana destek olmuştu. Ben daha ne olduğunu anlamadan dünyalar güzeli kızımın Asyamın sesini duydum saat tam 08:10 du çok şükür Allah’ım dedim hemen ten teması oldu yanıma getirdiler sıcacıktı kızım öyle güzel kokuyordu öyle miniciktiki o anları düşündükçe hala gözlerim doluyor. O an tüm annelere tüm anne olmak için mücadele edenlere dua ettim. Rabbim isteyen dileyen herkese nasip etsin. Şimdi yanımda uyuyor 2 aylık olduk bile teyzeleri :) Merak ettiğiniz sorular varsa seve seve Cevaplarım hanımlar.