Buradan belki tanıyanlar olur ben başından beri kanamalı riskli yatak istirahatli en son da su fazlalığı (polihidramniyoz) teşhisli özellerin bakamadığı bir gebeydim. 29. Haftadan sonra araştırma hastanesine gidiyordum perinatoloji takip ediyordu erken doğum kaçınılmaz diyorlardı ciğer geliştirici vurulmuştuk. 37. Haftada bir mucize oldu ve suyum 33 afiden 20 ye düştü. Herkes çok şaşırdı 2 3 kez ölçtüler. Aynı hafta eski doktorum bana mesaj attı ve durumumu merak ettiğini bebeğimin sağlıklı olup olmadığını sordu doğum yapmadığımı söyleyince şok oldu tabi. Suyum azaldı size tekrar gelebilir miyim dedim ve kabul etti çok sevindi. 38+6 da planlı spinal sezaryen planladık. Su fazlalığı durumunda çok fazla bebekte şu olabilir bu olabilir dendiği için o gün hastanede bir yeni doğan doktoru olacağına emin olduk onunla görüştük . Derken büyük gün geldi çattı.
Geceden duş aldım, eşyaları arabaya indirdik. Hastaneye giderken lapa lapa kar vardı. Eşim güldü kar yağınca gelecek diyordun bak İstanbul’a kar bugün yağıyor dedi. Benim mucizem tam gününde geliyordu. Hastaneye vardık yatış işlemleri yapıldı, 11.30 ta ameliyathaneye alındım. Orada çok heyecanlandım titremeye başladım bir hemşire ayaklarımı ısıttı beni sakinleştirdi. Anestezi doktoru iğneyi yaparken ilk kıpırdadım korktuğum için refleksle sonra uyardılar kendimi tuttum. Doktorum geldi derken ameliyat başladı. Dokunmaları hissettim ama acı hissetmedim. Aklımda sadece bebeğim doğduğunda ağlayacak mı, küveze girecek mi sağlık sorunu olacak mı bunlar vardı. Çünkü aylarca kötü şeyler dinlemiştik. Bir an içim boşaldı gibi oldu ve oğlumun ağlama sesi geldi. Nasıl ağlıyordu bağıra bağıra, ben de ağlamaya başladım. Ağla oğlum ağla daha çok bağır dedim ikimiz de ağladık. Çok şükür ciğerleri iyiydi ki ağlıyordu. Hemen ilk muayenesini yaptılar temizlediler bana da bakabilirsin dediler izledim o anları. Sonra getirip yüzümün üstüne koydular yavrumun ağlaması bıçak gibi kesildi. Annesini tanıyor dediler öyle güzel kokuyordu ki. İçime çektim çektim kokusunu öptüm. Ağladım. Biz ilk muayenesini olması için bebek bakım odasına götürüyoruz sen çıkana kadar kimseye vermeyeceğiz babası görecek dediler ve götürdüler. O an özlemeye başladım. Benim ameliyatım 13.30 da bitti. Düşündüğümden uzun sürdü. Odaya geldiğimde bebeğimi hemen getirdiler göğsüme koydular emzirdim uyudu. Sağlığı yerinde muayenelerde bir sorun yok dediler. Geriye bir tek boşaltım kaldı emzir annesi kakasına bakalım dediler. Göğsümden çok az şeffaf süt geliyordu ilk gün bol bol emzirdim. O gece kaka yaptı tıkacını attı dedi hemşire. Biz eşimle hüngür hüngür ağladık. Çok şükür. Doktorum seni 39. Haftada doğurttuğuma inanamıyorum bebeğin de sağlıklı ileride ona bunları anlattığında bana ne anne diyecek, bu senin imtihanındı dedi. Benim 22 yaşımda oğlum böyle diyor dedi güldük.
Ben 29. Haftadan sonra alışveriş yapmayı azaltmıştım psikolojim iyi değildi her kontrolde emme refkleski olmayabilir yutkunamıyor olabilir boşaltımda sıkıntı olabilir böyle böyle yüzlerce şey söyledi doktorlara %60 bir şey çıkmaz ama ben geçen hafta şöyle bir şey doğurttum deyip korkunç şeyler anlattılar.
Ama ben inandım bebeğimi gördüğüm rüyayı düşündüm ona sakladım zihnimi, dualar ettim, hatırlar yaptık. Çok şükür oğlumuzu sağlıkla kucağımıza aldık. Bugün 8 günlük. Hamilelikte çektiklerimden sonra ikinci çocuk asla diyorduk. Ama eşim de ben de kafasının kokusunu aldıktan sonra bunun için her şeye değermiş dedik.
İçimizdeki güzelliğe mucizemize inanalım. Benim doğumum çok güzel geçti. Ağrılarım oldu oluyor ama bebeğime bakarken hissetmiyorum.