HappyMom depremi birebir yaşadığım için elimde olmadan etkilendim. Sürekli sallanıyoruz. Sallanmasak bile başım dönüyor. Evime gitmeye korkuyorum. Adana’da kaç nokta oldu bilmiyorum ama böyle korkunç bir şey olamaz. Karnımdaki bebek için yemek yiyorum ve onun için uyumaya çalışıyorum. Toplasanız bir iki saat uykuyla duruyorum bazı günler. Asla kolay değil asla kolay olmayacak. Korkum, baş dönmem bitmiyor. Evime eşya almak için gittiğimde sanki ev sallanıyormuş gibime geliyor. Hasar tespit için gelip baktıklarında giremezsiniz diyecekler diye ödüm kopuyor. Bebeğimin eşyaları odası aklıma geliyor. Her gün ağlıyorum. Bebeğim için dayanmam gerek biliyorum ama yapamıyorum. Çok korkuyorum. Çok