Gönül isterdi ki herkes gibi pozitif hikayeler yazabileyim ama nasip olmadı. Detaylı anlatacağım, lütfen hassas olanlar okumasın belki merak edenler olmuştur diye yazıyorum.
Öncelikle normal şartlarda 20 şubata sezeryan günü almıştık, belimde oluşan problem ve çatı darlığım sebebiyle 37+3te doğacaktı güzel kızım. Malesef 5 Şubat Pazar günü (35+2) sabah kalktığımda hafif regl ağrısı gibi ağrılarım vardı, kızım da normalde çok çok hareketli bir bebekti ama o gün pek hareketlerini hissedemedim. Misafirlerim vardı, Telaştan ve yorgunluktan diye düşündüm. O gün akşam üstü gibi hafif lekelenmem geldi, çok çok fazla değildi ve sadece peçete çok hafif gelmişti. O sırada ağrılarım devam ediyor ama ne arttı ne azaldı. Yalancı sancı zannettim. Akşam misafirlerim gittiğinde lavaboya çıktım ve nişanımın geldiğini gördüm hemen doktorumla konuştum. Bebeğin hareketlerinin az olduğunu ve nişanımın geldiğini, ağrılarım olduğunu anlattım hemen hastaneye gelmemi söyledi. Acilden doğumhaneye girdim alttan muayenede 2cm açıklığım olduğunu öğrendim. Hemen nst ye bağladılar ve evet çocukta da bende de sancı var. Hemen serum takıldı, fitil verildi. Yaklaşık 2 3 saat doğumhanede 2 farklı serum aldım ama sancılar durmadı. Daha sonrasında müşahedeye aldılar, sabaha kadar tekrar tekrar serum takıldı. O sırada iğneler vuruldum, fitiller, haplar devam etti. Bebeğin sancıları durdu ama ben artık çatı ağrısından yerimde duramıyor haldeydim. Lavaboya giderken ayağa kalktığımda basamıyordum ayaklarıma bacaklarımı kapatamıyordum sanki çocuk aşağıdan çıkacakmış gibi bir baskı ve ağrı. Ebe muayene ettiğinde açıklık hala 2cmdi ama bebeği hissettim çok aşağıda asla kalkma yerinden dendi. Sabah doktorum eve yollayamayacağını. En azından cuma gününe kadar bekletmeye çalışacağını söyledi çünkü cuma günü 36+0 olacaktım. Pazartesi günü de serumlar fitiller devam ediyor benim sancım kesilmiyor bebeğinde nst de iyice hareketleri iyice azaldı. Salı güni sabah doktorum artık daha fazla bekleyemeceğini bebeğin riskte olduğunu acil alınması gerektiğini söyleyerek sezeryana aldı. O gün tam 35+4tim, salı günü. 11se girdiğim ameliyattan 11.16da kızım çıktı. 12de de ben.
Öncelikle iğneyi asla hissetmedim, zaten anestezi doktoru paniğimin farkındaydı ve herkes çok anlayışlı davrandı. İğneden sonra sıcaklık hissettim beni yatırdılar sonrasında zaten doktorum geldi. Sadece çekiştirmeleri hissettim hiçbir acı yoltu. Zaten çok geçmeden erkenci kuşumun kızımın sesini duydum, hayatımda duyduğum en güzel ses. Çok uzun ağlamadı, yanıma getirdiklerinde uyumuştu bile al yanaklı kızım. Hemen götürdüler ben ağlamaya başladım titremeye başladım sürekli iyi mi küvöze girecek mi diye sorup durdum, sakinleştirici vurdular. Yukarı çıktığımda bebeğimin küvöze girdiğini öğrendim. Nefes almakta zorlanıyormuş, bir süre kalacak ama ne kadar kalacak söylenmedi. Bir iki saat sonrasında ayaklarımı hissetmeye ve ağrılarımı hissetmeye başladım. Tüm doğruluğuyla söylüyorum çok ağrıdı. Hemireler ağrı pompası denen bişeyden bahsetti hemen istedim. Sizde hastanemize sorun böyle bi uygulaması varsa mutlaka isteyin. Belli bi ücret karşılığı takılıyor mekanik bir serum. Ağrı geldiğinde anlıyor ve hemen ağrı kesiciyi yolluyor. Takılır takılmaz tüm ağrılarım bıçak gibi kesildi resmen mucize gibi bişeydi.
İlk ayağa kalkmak evet zor, dikişler aşağı doğru çekiştiriliyor gibi hissediyor insan ama buradan da okuduğum bilgilerle dik durmaya ve hep karşıya bakmaya çalıştım. Adım attıkça ağrım haffiledi. O akşam tüm gece yürümeye gayret ettim. Saat başı 5dk kalktım yürüdüm yürüdükçe açıldım. Üçüncü kez kalktığımda desteksiz kalktım ve yürüdüm. O akşam bebeğimi küvözde uzaktan gösterdiler, kendi kendime hep telkin verdim. Asla ağlamak stres yapmak yok, sütüm ona şifa verecek iyileştirecek ve hastanede ona çok iyi bakılacak diye. Onu düşünerek hareket ettim hep, o güç verdi bana. Çarşamba günü görüş günüydü bir kez daha gördüm doktoru iyiye gittiğini ama en az 1 hafta kalacağını söyledi. Olsun dedim, o sırada annesi toparlanacak ağrıları dinecek güzel kızına sapasağlam kavuşacak dedim içimden hep. Şimdi evdeyim, kızım hastanede. Çok zordu puseti eve boş getirmek çok ağladım çok bunaldım ama sütüm için toparlandım. Saat başı 15er dk sütümü sağıyorum şimdi. İlk günlere göre biraz daha fazla geliyor şükürler olsun. Anladım ki en önemli şey morali yüksek tutmak, süt yapan besinler ve çaylar tüketmek. İşte benim hikayem böyle kızlar.
Rabbim sizlere zamanında sağlıklı kavuşmalar nasip etsin. İnşallah bende kızıma sağlıkla bir an önce kavuşayım. Görenler dualarını esirgemesib bizden🤲💕