39 hastalıkken 31 Ocak günü 29 kat inip çıkmıştım. O gece saat 03.00 da bir sancıyla uykudan uyandım. Sancılar normalden farklıydı ve bana göre şiddetliydi. Sancılar beş dakikaya bire düşünceye kadar evde bekledik. Beş dakikada bir olunca sabah yedi gibi hastaneye gittik açılmam sadece bir cm miş. Hastaneye gidince sancılar da durmuştu. Açılmanın artmasını beklemek için eve geçtik. Öğlen on ikiye kadar tekrar sancı gelmedi. On ikiden sonra sancılar başladı. Akşam on ikiye kadar sancının dört dakikada bire düşmesini bekledik. Üç, dört dakikaya düşünce hastaneye geçtik, açılmam sadece 4 cm olmuştu o süreçte. Açılmam hala az olunca rahim açıcı iğne yaptılar. İğneden sonra çok acı çektim. Uzun zamandır sancılarla boğuştuğum için artık dermanım kalmamıştı. Epidural iğne olmak istedim, epiduralden sonra sancılarım çok çok hafifledi artık beni pek etkilemez olmuştu. Epidural açılmayı hızlandırdı on beş dakika sonra yürüyerek doğumhaneye geçtik, yürüyordum ama bacaklarımda karıncalanma hissi vardı birilerinden destek alarak yürüdüm. Çatala çıkardılar. Ebe eliyle suyumu patlattı, sonda taktı. Bu işlemler sırasında yapılan işlemi hissediyordum ama ağrı hissetmiyordum. Sonrasında doktor geldi, ıkınmaya başladım. Sancı hissetmediğim için doktorun yönlendirmesiyle ıkınıyordum. Hemşirelerden birisi doğum boyunca karnımın üstüne bastırarak bebeği aşağıya yönlendirdi. O sırada doktorun iki kere makası kullanıp Kesk attığını fark ettim ama acı hissetmedim. Sonunda saat 03.00 ‘da bebek doğdu ve göğsüme verdiler. Doğum başlangıcından bu yana yirmi dört saat sürmüştü. Sonrasında dikiş işlemi başladı. Dikiş işlemi yaklaşık yirmi dakika sürdü. Doğumhaneden çıkarken tir tir titriyordum yaklaşık bir saat titremem sürdü. Sonrasında biraz kendime gelince bebeği emzirdim. Epiduralde sadece bedenen değil zihnen de uyuştuğumu fark ettim, o anları ben değil sanki başkası yaşıyor gibiydi. Ertesi sabah zihnim berraklaşmaya başlamıştı.