Öncelikle herkese hayırlı kandiller guzellerim🙈
Bu gün size umut olmak için hikayemi yazmak istedim. 27 yaşında 7 yıllık evliyim , evlendiğim günden beri hiç korunmadim bir dış gebeligim oldu ve sonrasında asla o çift çizgiyi göremedim..
Bu zaman zarfında 4 aşılama ve sayısız çatlama iğnesi tedavisi ve doğal yollari denedik olmadı..
Ilk tüp bebek denemesini devlet hastanesinde denedim (yarı ozel) …
Orada ki başarısız sonuçtan ve öncesinde biriken negatif sonuçlardan o kadar çok yipranmistik ki hem ben hem eşim artık son diyordum.. Bu Kez de deneyeceğim sonrasında uzun bir süre ne bebek kelimesi ne bebek hayali istemiyorum diyordum..
İlk tedavide 1o yumurta anca toplanmıştı ve yumurtalar kalitesiz çürüdü denmişti..
O sabahı hiç unutmuyorum yaşayanlar bilir , toplama işlemi sonrasında ki gün aranirsiniz ve döllenme olup olmadığına dair tarafınıza bilgi verilir..
Yorganı agzima alıp hıçkıra hıçkıra ağlamıştım.
Benim için hem toplama süreci hem tedavi süreci geli giti o kadar yorucuydu ki ..
Doktor travması ayrı bir durum onu bahsetmiyorum bile.
Sonrasında özel bir tüp bebek merkezi tercih ettik..
İyi ki de etmişiz. Elbette kat kat masraflı oldu ama hem doktorum çok rahatlatiyordu hem de süreç hiç yormuyordu..
İlk tedavide ki psikolojimin yani sıra burda daha çok rahat kafayla gelip gittim..
Hersey güzel olacak bu bir süreç ve geçecek diyerek gittik..
Bana göre herseyden önce sizi insan olarak değerli hissettiren yerlerde kendinizi daha iyi hissediyorsunuz. İster istemez kafanız da rahatlıyor böylelikle..
Birazda kendi elinizde aslında , evet zor bir süreç ve bu süreçte siz kendinizi nasıl yönlendiriyorsanız öyle ilerliyorsunuz..
Daha az dozda ilaçla daha çok yumurtalar toplandi bu tedavide..
Elbette ki döllenme sırasında yine sayısı düştü. Ama hic takılmıyordum cunku önemli olan sayısı değil kalitesi ve tutunup tutunmayacagiydi.
Beklenen telefon geldi ve 5. Güne kalan 2 embriyomuz vardı..
Dondurulmuş embriyo transferi yapalim demisti doktorumuz.
Bende kendisine siz en iyisini bilirsiniz bu süreçte önce Allah sonra size emanet ettim kendimi demiştim. İyi ki de böyle yapmışım.
Herseyden önce bu süreçte cidden ne yaparsanız yapın aklınızda hep şu olsun , “ evet çabalıyorum elimden geleni yapıyorum. Ama ne yaparsam yapayım hersey vesile , bunu verecek olan Allah , buna gücü yeten yalnızca Allah.. O Ol derse olur..Kun fe ye kun 💕”
Bende kendimi dualarimi hayallerimi Allaha bırakmıştım..
Çok istiyordum ama biliyordum ki iste diyen bir Rabbım vardi; ve beni bu imtihanin sonunda mujdelendirrcek olan yine O’ydu…
Ve beklenen gün geldi..
Transfer olacaktım.. 🙈
Ama nasıl bir duygu içindeydim bilemezsiniz🙈 heyecanlanıyorum, işte kafamda bir çok soru var… diyorum nasıl olacak ne yapılacak..
Sedyeye yatırıldım ve operasyon odasında minik embriyolarimi gördüm.. 🙈 minicik minicik iki nokta ydi🙈
Rabbım ne kadar büyüksün..
Sonra çıktım ordan 15 dk kadar yattim.. ilk lavaboya girdiğimde( o an sıkışık oluyorsunuz idrara işlem bitene kadar 🙈 ) dönüp klozete bakmıştım acaba düştüler mi diye 😅😅 oysaki onlar öyle pat diye düşecek bisey değilmiş.. 🙈🙈🙈 ki gözle göremeyeceğim kadar kucuklermis😅
Sonra doktorum günlük hayatına devam et yürüyüşünü yap anı hareket ve ağır iş dışında kendini kasma demisti..
- Gün
- Gün.
3.
Gün
….. 7 yıl geçti de 12 . Gün gelmemişti 🙈
- Gün sabahı kan vermek için merkeze gittik aaaah ah tabi lekelenmem oldu bir da onun paniği yüklenmişti hiç sormayin🥺
Neyse saat 9 oldu 1o oldu 12 , 1 derken her işlemde sabah 9 10 da aranıyordum o gün saat 16.30 da arandım..
Telefonda hemşire Sema Hanım dedi ama nasıl titriyorum ben🙈
Tebrikler sonucunuz 260 hamilesiniz🥺🥺🥺🥺 telefonu bırakıp aglamamoduna gectim🥺🥺🥺🥺7 yıl sonunda gelmişti o haber..
Anne olacaktım..
Bebeğim orda ve benimleydi..
Hemsire telefonda kaç dk bekledi bilmiyorum 🙈
Telefonu kapatip eşimi aradım hami demeden anladı o telefonda ben evde bir de öyle ağlaştık..
Sonra çevredeki yakınlarım..
Akşama kadar ağlamalı bir gün devam etti..
🙈🙈 gece gece ne dil döktüm demi..
Şimdi 37+3 hafta olduk..
Oğlumu bekliyorum.
7 yıl içinde ayna karşısına geçip karnıma yastık koyduğum anlarimi anlatayım,
Toplum deyken bebek seveceğim an etraf bana mı bakıyor ki diyerek kendimi nasıl kalabalıktan çektiğimimi anlatayım..
Eşimle beraber bebek videoları izleyip gözlerimizin nasıl dolduğunu mu..
Yoksa çocuklu ortamlarda göz göze gelip nasıl yutkundugumuzu mu mu..
Tedaviye her gidişimiz de bu kes olacak diyerek girdiğimiz hastaneden nasıl omuzu düşük bi şekilde çıktığımızı mi mi anlatayım…
Daha bla bla bla…
Diyeceğim o ki.. sadece siz ve eşinizin bu süreçten geçtiğini unutmayın..
Kimseye bu süreçte kulak asmayın..
Bırakın kim ne derse desin ne düşünürse düşünsün..
Herseyden önce Allah ne uygun görürse bizler onu yaşamak zorundayız..
Kuluna hiç bi laf düşmez..
Sabırlı ve güçlü kalin💕 hakkinizi helal edin gece gece çok uzun yazdım.. 💕 her daim duamdasiniz..💕