33.haftamızda rutin kontrolümüz esnasında nst de sancı görülmüştü ve 1 cm açılmam vardı. Doğumun başlamaması için müdahalede bulunuldu. Sonrasında sürecimi sürekli dinlenir pozisyonda geçirmem gerekti ve buna dikkat ettim. 37. Haftaya geldiğimizde bu kısıtlamaları kaldırıp normale dönmüştüm.
18 Ocak sabah 5’te hafif regl sancısı gibi bir ağrıyla uyandım. Önce kahverengi akıntı şeklinde ,15 dk kadar sonra ise kanama şeklinde nişanım gelmişti. Sabah kontrolümüz vardı hastaneye geçtik. Nst de sancılar görünüyordu. Dr muayenede 3 cm açıklık olduğunu ve bebeğin kafasının kanala tam girmediğini, sancılarımı evde karşılamamı ve bol bol squat hareketlerini yapmamı istedi. Eve geçip evdeki işlerimi hallettim. Squat ve hamile yoga derslerinde yaptığımız çömelme, esneme, yerlerden bir şeyler topluyormuş gibi gezinme hareketlerini de sık sık yaptım. Gün içerisinde bazen 10-15 dk da bir bazen 7-8 dk da bir gelen hafif sancılarım karın sertleşmesi ve karın ağrısı şeklindeydi. Bu sancılar bir dalga şeklinde geliyordu ve bunları derslerden öğrendiğim nefes teknikleri ile çömelerek karşılıyordum. Gece 12’den sonra artan sancılar karın sertleşme ve ağrısıyla başlayıp bel ağrısı ile devam ediyordu. Belime ağrı girdiği an eşim belime masaj yaparak beni rahatlıyordu. Yine 10 dk altında gelen ve 40 saniye civarı süren bu dalgalar bazen 7-8 dk da bir bazen 2-3 dk da bir devam ediyordu. Nefes teknikleri, bel masajı, sık sık aldığım sıcak duş, pilates topu üzeri ve diğer egzersizler ile bu dalgaları çok güzel karşıladım, hatta bu süreç çok güzel geçti diyebilirim. Çünkü sancıları bu şekilde karşılayabilmek beni motive ediyordu. Sabah 8’de kontrole gittik. Muayenede 7 cm açıklık. Duyunca çok sevindik, yatışım yapıldı. Bebeğin kafası halen tam kanala girmemişti. Odamıza geçip yürüyüşe devam ettik. 8 cm açıklıkta suyum patlatıldı. Dr, bebek kanala girmediği için normal doğumu kaldırıp kaldıramayacağını görebilmek adına çok az suni sancı vereceğini belirtti. Sonrasında bir saat sancılarım çok sık gelmeye başladı ve bel ağrısı çok şiddetliydi. Mide bulantım başladı ve aşırı uykum vardı gözlerimi açamıyordum. Eşim sürekli beni motive etmeye çalışıyordu ve nefes tekniklerini uygulamam için destek oluyordu. İki saate yakın bu şekilde devam etti. Artık yorgun düşmüştüm, çok yorulmuştum. Hiç bir şeye gücüm kalmamıştı ama sürecin sonuna gelmiştik, doğumhaneye alındım. Sancılarım geldiğinde bebeğin gelmesine yardımcı olacaktım ama o an sancılarım gelmiyordu. Bebeğin kalp atışları yavaşlamıştı ve yine kanalda ilerlemiyordu. Süreci hızlandırmak için karnıma bastırıldı, benim için çok zorlu bir süreçti. Son ıkınmalarım ile bebeğimin gelişini hissettim. O anı hissetmek çok rahatlatıcıydı hatta aşırı güzeldi. Minik bebeğimizle kavuşmak muhteşem bir duyguydu. Doğum sonrası plasenta çıkışı ve dikiş durumu beni çok korkutuyordu. Ama korktuğum gibi olmadı, belki de bebeğin gelişinden sonraki rahatlamam beni aşırı sakinleştirmişti. Ayaklanıp odamıza geçtik. Bu süreçte yanımızda hep güvendiklerimizin olması çok önemli. Canım eşime, doktorum ve ebelere çok güveniyordum. Hep bana destek oldular, iyi ki varlar.
Bu süreç hayatımın en özel en güzel süreciydi.
Çok şükür biz bebeğimize kavuştuk🤍
Hepinize çok daha güzel doğumlar diliyorum🤍