Blueangel5 2 yıl önce eşimle İstanbul’dan osmaniye iline taşındık. Öncelikle avantajlarını sayayım;
1- akrabalara yakın olmak iyi hissettiriyor. Çok fazla gidip gelmeyiz akrabalarımızla, müthiş bir akraba düşkünlüğümüz yoktur, ama hemen yan ilçede olduklarını bilmek bana kendimi daha rahat hissettiriyor. Bayramlar, düğünler, doğumlar şenlikli geçiyor, özel günlerde görüşebilmek bile yetiyor. Tabi kendi akrabalarımdan bahsediyorum eşimin akrabaları hala uzakta, zaten o da kendi akrabalarına baya mesafeli olduğundan bizimkileri kısa zamanda benimsedi. O açıdan mutluyuz.
2- ucuz. İstanbulun pahalılığından sonra burda herşeyin fiyatını iki kere soruyorduk şaşkınlıktan, gerçekten bu kadar ucuz olabilir mi diye :) epey bir fark var arada. Sebze meyve mobilya hastane herşey çok daha ucuz geldi. Yakıt tüketimi de az oluyor küçük yerde, o da bir tasarruf sağlıyor.
3- çoğu yere yürüyerek gidilebiliyor. Arabayla da en uzak yer 15 dk sadece. Metrobüs gibi acı bir gerçek hayatınızdan siliniyor. Hem zaman hem enerji anlamında tasarruf, manevi olarak da daha rahat; “üf kim gidecek şimdi ta oraya” diyerek bi yere giderken randevudan 2 saat önce yola çıkmak bitti.
4- dışarıda sık sık tanıdığınız insanlarla karşılaşmak kolay, çünkü herkes hemen hemen aynı yerde yapıyor işlerini, sürekli birileriyle kısa kısa sohbetler edebilmek gününüzü daha güzel hale getirebiliyor.
Dezavantajları
1- mahrumiyet. Yani bir sinema filmine, bir konsere, bir kitaba (özellikle akademik kaynaklara), daha fazla çeşitli ayakkabı ve kıyafetlere ulaşmak zor. Her şey sınırlı çeşitlilikte, kitap hele neredeyse hiç yok, o yüzden internet siparişine abanmak zorunda kalıyoruz ama internetten alışveriş yapmayı oldum olası sevmedim.
2- vizyon yok. İşletmecisinde, esnafında, iş adamında, belediye başkanında :) ciddi bir vizyon eksikliği var. İstanbulda alıştığımız şıklık hem davranışsal hem de mekansal anlamda hiç bir yerde yok. Başlarda önemli gibi gelmeyen bu durum süreklilik arz edince biraz can sıkıyor.
3- insanların bakış açıları çok dar, büyük şehirden geldikten sonra keyifli bir sohbet ortamı yakalamak çok zor.
4- emek çok ucuz. İstanbulda aynı işi yaparken iki katı para kazanırken burda insanların alım gücü ve psikolojik fiyat sınırı az olduğu için aynı emeği harcasak da yarı ücrete razı olmak zorunda kalıyoruz.
5- dedikodu. Küçük yer. Giydiğiniz hiç bir özelliği olmayan kıyafet hakkında konuşulduğunu bile başkalarından duyduğunuz oluyor. Davranışlarınıza etrafınızın çok fazla anlam yüklediğini bilmek bir yerden sonra otofren mekanizması yaratmanıza ve kendi kendinizi sansürlemenize neden oluyor.
6- sürgün yeri. Bütün devlet dairelerinde müdüründen düz memuruna kadar, en başarısız en bilgisiz memurlar dolup taşıyor. Hiç biri kendi isteği ile gelmemiş ya da kalmamış ve mutsuz ve tembel. Kaliteli hizmet almanız zorlaşıyor. İstanbul bu anlamda çok iyiydi.
Şimdilik aklıma gelenler bunlar. Biz tüm bu sebeplerle kızımız doğup da biraz toparlandığında Adanaya taşınmaya karar verdik. En azından büyük şehir, ama istanbul kadar da yormaz.