Merhaba, ben de analık statümü değiştirip geldim :) ben buradaki doğum hikayelerinden çok faydalandım bu yüzden ben de elimden geldiğince ayrıtılı yazmaya çalışacağım.
12 Ocak sabahı spinal anestezi ile doğumum gerçekleşti. Ömrümde hiç dikiş dahi attırmamış olduğum için bu derece bir cerrahi işlem beni ayrıca korkutuyordu. Ama o kadar hızlıca olup bitti ki ne olduğumu şaşırdım. Anestezist belden iğneyi yaptı, çok hafif bir acısı vardı. Neredeyde 2 dakikada tamemen uyuştum ve ondan 6-7 dakika sonra da iki kızım da çıkmıştı :) çıkanı temizleyip yanıma getirdiler. Gözyaşlarım öyle çok aktı ki göz pınarlarıma geri doldu kör oldum :)) hala gözümü kapatıp yanağını yanağıma dayadıklarında hissettiğim sıcaklığı düşününce hemen ağlamam geliyor. Bebeklerin biri 2540 diğeri 2750 gram doğdu. Apgar skorları 8,5 ve 9,5 gelmiş. Gayet iyiydiler. Çocuk doktorları ve hemşireleri bebekleri bana gösterdikten sonra götürdüler. Bir ara çok midem bulandı, ilaç verdiler hafifledi. Bir ara aşırı başım zonklamaya başladı. Doktorum hızla kan kaybettiğim için olduğunu normal olduğunu söyledi. Sonra bir ara nefesim daralmaya başladı, oksijen verdiler. Sonra mide bulantısı geri geldi, öğürme hissi geldi ama öğüremedim, sanki karnımdaki kaslar da uyuşmuş ve kullanamıyor gibiydim. Bunlar olurken anestezist sürekli dibimdeydi ve bana sorular sorarak takip etti. Bedenimde hissettiğim her değişikliği bildiriyordum onlar da bana açıklıyorlardı. Sonra seni biraz sakinleştirelim dediler. Bi iki dakika içinde çok tatlı bi uyku geldi. Uyumuşum. Sonra uyandım ve aşırı iyi hissediyordum. Başımın zonklaması mide bulantım nefes darlığım vs hepsi geçmişti. Sonra bir kez daha uyumuşum uyandığımda son dikişi atıyorlardı. Ardından odaya çıkarıldım. Hemşire ve hastabakıcılar gelip yatırdı üstümü değiştirdi ve kanama durumu için karnıma bastırarak muayene ettiler…. Tüm süreç içinde en korkunç olanı buydu. Bir kaç dakika sürdü ve gerçekten çok canım acıdı. Sonrasi klasik sezaryen süreci. Her gün daha iyiye gidiyorum. İlk gece gaz çıkışım oldu ve ertesi sabah normal beslenmeye geçirdiler. Henüz büyük tuvaletimi yapmadım. Doktorum normal, evinin rahatlığında yaparsın büyük ihtimal, birkaç gün daha yapamazsan o zaman lavman yapsasın dedi.
Bebekler ise kuvöze alındı. Pediatristler çok ayrıntılı açıklama yaptılar. Genelde çoğul gebeliklerde içerideki nemli ortamdan dışarıdaki kuru havaya çıkınca bebeklerin ciğerinde biraz su kalıyormuş ve bu hızlı nefes alıp vermelerine sebep oluyormuş. Bu yüzden oksijen desteği verdiler. Gecesinde ikisini de oksijenden kesmişlerdi ama biraz daha gözlemleyeceğiz dediler. Ameliyattan sonraki gün ikisi de 100er gram ödem atmıştı. Kiloları iyi olmasına rağmen çok çok küçükler. Bizden istedikleri şapkaların (0 numara yenidoğan şapkası) içinde kayboluyor kafaları :( yani ilk hafta için prematüre kıyafet almak mantıklı olabilirmiş. Ben bugün taburcuyum, bebeklerimizi pazartesi vereceklermiş. Gerçekten bir saniye bile ayrı kalmak istemiyorum. Gidip kuvözden alıp etrafa tıslaya tıslaya kaçırmak istiyorum onları :) aramızda mıknatıs hasıl oldu sanki. Yoğun bakımda onları görünce onlara doğru çekiliyorum: tek düşündüğüm kucağıma almak ve sarılmak ❤️