Bir yerde okudum. Hamilelik dönemi bir kadının '‘kendisi ile vedalaşması’' gibi bir süreçmiş. Çünkü bebek doğduktan sonra bir daha eskisi gibi olmadığın gibi, alışkanlıkların da değişiyor, zor dönemler ve hiç tatmadığın güzel dönemler de oluyor gibi…
Bunları düşündükçe nedense duygusallaşıyorum. Kendimle vedalaşmaya aslında hiç hazır değilim. Hazır olmamak da beni biraz üzüyor. En iyi ihtimal 1 ay sonra bebeğimle tanışacak olmak da aşırı heyecanlandırıyor, çok deli bir sevgisi varmış, hep öyle diyorlar. Ama sonra düşünüyorum, geceleri de olsa genelde de olsa çok uykusuz kalacağım, tahammülüm azalacak belki sorumluluklar artacak, o hasta olduğunda kendimi yiyip bitireceğim bu zorluklar da beni korkutuyor. Bir yanım onunla tanışmayı inanılmaz istese de öbür yanım akşam abur cuburunu alıp rahat rahat takılan o kadınla vedalaşmakta zorlanıyor. Özellikle 3 hafta önce de böyle çok duygusallaşmıştım, şimdi de aynısı oluyor.
Sizler ne hissediyorsunuz? Benim gibi hissediyor musunuz veya ne zaman gerçekten anne olduğunuzu hissettiniz?