Merhaba son haftalarda burda hep hikayeler okudum .Hassas olanlar okumasın yazıldığı halde yinede her gece kendimi burda buldum .Kendi doğumumuma çok az zaman kala var sanıyorken cuma günü bebeğin suyu azaldığı için hastaneye yatışım yapıldı ve doğumun başlatılacağı söylendi .Mecbur başka çarem yoktu yattım.Başıma ne gelecek korkularıyla her sabah o hastanede gözümü açtım .Aslında bunlar benim kendimce kendime yaptığım eziyetlerdi .Rabbim bana bir melek emanet etti ,başıma daha iyi ne gelebilirdi ki ? İlk önce genel testler falan derken cumartesiye geldik .Hep diyordum yılbaşında olsun diye ama nasip değilmiş .Cumartesi günü sancı ve fitil yoluyla rahimin yumuşatılması başlatıldı .Tabi ben çok takık olduğum için hala nolcak nasıl yapacağım diye kendimi yiyip bitiriyordum ,normal doğum olacağı Allahın izni ile haftalar öncesinden belliydi yapamam edemem diye kendime telkinler veriyordum .Açılmam sancı ve fitile rağmen olmadı .Saatler boyu nst sürdü derken pazar günü tekrardan 2 fitil ile rahmi açmaya çabaladılar.Herhangi bi duruma karşı sezeryana alınırım diye yemek aş yiyemiyordum su bike kısıtlıydı.Ve 3. Günün sonunda gücüm bir hayli düşmüştü .Pazar günü akşam defalarca yapılan çatı muayenesi sonucunda 2 cm açıklığa ulaştık .Evet birşeyler gerçekten başlamıştı ve nişanım gelmişti .Sancılar belli belirsizdi .derken geceye doğru suni sancı ile daha fazla ilerleme kaydedilmeye başlandı açıklığım 4 cm e ulaştı .O an ıkınma isteğim tuvalet isteğim başladı sancılar hafif hafif arttı ama dayanılmayacak gibi değil inanın rabbim gücünü veriyor.Sabaha karşı 5 cm oldu .Doktorlar bana normal yapabilirmisin bilmem ne diye konuşmaya başladı .Yol kat etmişken niye vazgeçeyim dedim .Sabah 6 dan 9 buçuğa kadar 7 8 derken açıklığım artmaya devam etti.Tabi sancılar şiddetlendi ıkınma isteğini durduramaz hale geldim .Açlık susuzlukta cabasıydı.Gücüm bitmişti .Çatı muayeneleri ,nst ,suni ,fitil derken pazartesi sabahı saat 10 gibi bebeğin saçı gözüktü ve hemen çatala alındım .2 3 ıkınmaya bebeğim çok şükür kucağımdaydı .O an 4 gündür çektiğim ama sanki bana yüzyıl asır gibi gelen tüm zorlu süreç sona erdi .İnanın allah bizlere öyle bir güç vermişki yapamam başaramam demeyin korkuyorum demeyin herkes başarabilir .Bebeğim çıktıktan sonraki o rahatlama anadan tekrar doğmuş gibi hissettiriyor insana .Çok fazla dikişim var vajinal varislerimden dolayı ama bugün 3. Gün ne ağrım kaldı ne acım kendi işlerimi hep kendim yapıyorum normal doğumun en büyük iyiliği bu bittiği an ayaktasınız.Bana dikiş atılırken hiç uyuşamadım bünyemden mi bilmiyorum ama o an inanın dikişte atılsa kesilip biçilsede bebeğinize bakmaktan kendinizi alamıyorsunuz tek odaklandığımız nokta orası oluyor .Allah dileyen isteyen herkese nasip etsin ,kendinize bebeğinize inanın .Rabbim yapamayacağımız hiç bir yükü vermiyor .korkunç hikayeleri istediğiniz kadar okuyun ama ben şunu anladımki herkesin bünyesi bir değil dayanamam dediğiniz herşeye dayandıran bi rabbimiz varken gerisi çok kolay oluyor .
Tek pişmanlığım hastaneydi .Hepsi demiyorum ama bazı insanlar yapamayacağı mesleği seçmemeli .Elini taşın altına koyup o zorlu anlarımızda bize moral motivasyon vermeli .Ama ben 4 gün boyunca anladımki herkes insan olamıyor .Herkes her mesleği yapamıyor. Ankara gatada doğum yaptım birdaha olsa önünden bile geçmezdim doktor olmakla insan olunmuyormuş bunu anladım .
Şimdi herşeye herkese rağmen herşey yolunda çok şükür .Sadece bebeğim enfeksiyon kaynaklı yenidoğan yoğun bakımında yatıyor ama bunuda atlatacağız.
Rabbim dileyen herkese nasip etsin hanımlar güzel anneler ♥️Kendinize sonuna kadar inanın ..