Sonunda bana da yazmak nasip oldu 🙏 Bebeğimin eşi aşağıda olduğu ve doğum kanalını kapattığı için sezaryen olacağım çok önceden planlanıyordu.Plasentam yaşlanmaya başladığı için bebeğimi beklememeye başlamıştı suyu azalmıştı. Son kontrollere kalbim ağzımda gidiyordum. Doktorumla yoğun bakım ihtimali konuşuyorduk sürekli. Son kontrolümde doktorum sezaryeni daha erkene çekti aniden . Odadan çıktım ertesi gün ameliyat olacakatım. Her iki aileye uzakta farklı şehirlerde yaşıyoruz. Acilen annelerimizi getirttik. O gece sabaha kadar uyumadım heyecan kaygı korku… Sabah hastaneye giriş yaptık 7.30 da . Geceden beri açtım su bile içmemeliydim. Odama yerleştim önlük giyindim ve bekleyiş başladı. 8.00 da odamdan alındım ve ameliyathaneye götürüldüm. O kadar yoğun bir duygu değişimi oldu ki ağlaya ağlaya gittim ve en son eşimi de koridorda bırakıp içeri girdiğimde çok yalnız hissettim. Neyse ki oradaki ekip o kadar enerjik pozitifti ki hep destek oldular. Anestezi uzmanları elimi tuttu motive ettiler . Sonra sırtımdan iğne yapıldı. Çok acımadı diyemem. Kendimi kastığım için birkaç kez denemek zorunda kaldılar o yüzden acıdı. Kendinizi rahat bıraktığınızda acıyacağını sanmam. Sonra bacaklarıma ısı inmeye başladı uzandım ve inanılmaz bir bulantı başladı kusmak istedim kusabilirsin dediler ama kusulmuyor da . Zaten arkanızda sürekli bir anestezi uzmanı ilaç ekliyor . Bulantım durdu uyuştum tamamen. Sadece bedenimde ellerin gezdiğini hissediyodum.15 dk geçmeden karnımda bir bası hissettim (acıtmıyor) sonra saniyeler sonra mucizemin ağlama sesi geldi. Kalbim durdu göz yaşım sel oldu kucağıma verdiler öpmeye doyamadım ❤️çok az sevdim sonra ebe götürdü .Doktorum çok güzel ağlıyo küvöz ihtiyacı yok gibi dedi . Çok zayıftı . O andan sonra korkular bitti bende mutluluk gözyaşları başladı tabi tüm ekip benimle aynı duyguları yaşıyordu bu çok güzeldi. 20 dk sonra her şey bitti beni odaya çıkardılar. Göğüse kadar his vardı ama göbek sonrası bedenim yok gibiydi. Sonda olduğu için lavabo ihtiyacım da kolay oluyordu. Sadece odada inanılmaz bir titreme başladı. Asla geçmedi bir iki saat. 6-7 saat kadar sonra yavaş yavaş uyuşmam geçti bu arada tabi bebeğim hep kucağımda mutluyuz falan😊Ama gelgelelim ki en önemli ve acıyan kısma…Ayağa kalkmak yürümek tuvalete gitmek. Korkutmak istemem ama ölüm gibiydi iki üç gün sürdü ama herhalde sakat kalacağım eskiye dönemeyeceğini dedim içimden . İlaçlarlar beraber 4 gün daha iyiydim. Bugün 5. günüm ve kızıma tamamen ben bakıyorum her işimi yapıyorum ve her şey elhamdülillah çok güzel. Yani asla korkmayın ben bu kadar problemli hamileliğe rağmen sağ Salim kucağıma alabildim. Her şey güzel olacak diyin ❤️Umarım rahatlatır okuyanları 🙏 Artık Happy kidse geçebilirim.