Bebeğimi sezeryan doğum ile kucağıma aldım. Yıllardır çocuk hayali kuran biriydim. Bebeğim oldu odaya çıktım uyuşukluk geçtikçe ağrılarım arttı. Kendi derdimden bebeği gözüm görmedi. Hatta dedim keşke çocuk yapmasaydım. Herşey alt üst olmuştu. Bebeğimi benimseyemedim. Ama o aç kalmasın diye zorla kalkar beslerdim orası ayrı. İlk 15 gün hiç benimseyemedim. Hatta tam 1 aylık oldu o zaman başladım anne gibi hissetmeye. Burda herkes annemmm, yavrummm, bebeğim doğdu acım gitti dediği için ben neden onlar gibi olamıyorum diyr ağladım kaç kere. Ama meğer böyle olabiliyormuş, o psikoloji çok kötü. şimdi bebeğim 3 aylık oldu. Bugün yürüdük biraz avm gittik ona alışveriş yaptık . Arabadan bana bakıp gülüyor mesela o kadar güzeldi ki. Demem o ki doğum yapacak bayanlar, her şey süper olmuyor sezeryan da özellikle. Herşey üst üste geliyor hareket edemiyorsun canın çok yanıyor ama bir şekilfe bu günler geçiyor. Olumsuzları bilmenizi isterim ki sadece ben mi böyleyim demeyin. Burda hep olumlu hikayeleri okuyunca, sadece benim canım acıyor sanmıştım bu psikoloji inanın daha zor. Ama 1 hafta dayanın sadece ağrılar geçiyor ve bebekle tek ilgilenmeyr başlayınca çok güzel oluyor. Herkese hayırlı sağlıklı doğumlar diliyorum 😍