Merhaba arkadaşlar, burada birçok doğum hikayesi okudum. Ben de o sebeple yazmak istedim. 13 Aralık 39+5. Günde artık iyice doğum heyecanı basmıştı. Yürüyüşler, pilatesler, hurma vs ne varsa deniyordum. Activating labor egzersizini yapıp yattım. Tam uykuya dalıyorken ıslanma hissi ile uyandım. Bir kalktım ki suyum geliyor. Bu sırada beni tüm bekleyişime rağmen heyecan ve korku sardı. Hemen sıcak su altında kendimi ıslattım ve daha sonra hastaneye yatışım yapıldı. İnce sızı şeklinde olan sancım sürecin uzun ilerleyeceğinin belirtisiydi. Bana serum bağlayarak sabaha kadar beklememi söylediler. Çünkü açıklık yalnızca 1 cm idi ve sancılar azdı. Sabah olduğunda doktorum geldi, durumun değişmediğini görünce suni sancı fitili koyuldu. Bu durum sancılarımı arttırdı sabah 9 ile öğle 14:30 arası gittikçe sıklaşan ve kuvvetlenen sancılar çektim. Bu sırada ebelerle egzersize ve pilatese devam ettim ama malesef açıklıkta bir artış olmadı. ( sebebinin retropoze adı verilen bir rahim pozisyonu olduğu söylendi daha sonra) bunca acıya rağmen malesef normal doğumla sonuçlanamadı. Son nst ile hem benim halim tükenmiş hem bebeğimin de yorgun olduğu anlaşılmıştı. Bu sebeple hemen sezaryen kararı alındı. Spinal anestezi ile yapılan sezaryende kuzuma kavuştum. Paha biçilemeyen duygulardı. 14 Aralık 15:15 kaç yıldır beklediğim bebeğim canım kızıma ameliyat masasından güzel bir öpücük kondurabildim.
Normal doğum gerçekleşse sonraki sürecim tabi ki daha kolay olacaktı ama nasip değilmiş. Sancılar sandığım kadar zor değildi ama alttan muayene zorlayıcıydı. Tüm acılarımı kısa süreliğine sona erdiren spinal anestezi ise ilginç bir deneyimdi, tavsiye edebilirim.
Doğum sonrası uyuşma geçip acılar başlayınca zorlansam da kızımın varlığı her şeyi güzelleştirdi. Herkese güzel günler dilerim ❤️