Herkese merhabalar. Sonunda doğum hikayemle geldim. Öncelikle en baştan beri normal dogmatik istiyordum fakat 9. Ayımda çatı muayenelerim sonucu doktorumla sezaryen kararı aldık normal doğum oek mümkün değildi. Bugun sabah 7 de yatışım yapıldı zaten doktor ilk seni alacağım demişti. Nst bağlandı, damar yolu vs derken saat 08.20 de beni ameliyathaneye aldılar. O ana kadar iyidim ancak içeri girince aşırı tedirgin oldum. Neyse spinal için anestezi doktoru geldi. Kamburumu çıkardım ve belimden iğnemi yaptı. İnanın acımıyor ben çok korktum ama hiiiiç acımıyor. Neyse 1 dakika sonra bacaklarıma sıcaklık indi beni yatırdılar ben sürekli ayaklarım hareket ediyor diyorum hsjdjdd sondam takılmış o ara hissetmedim hiç. Sonra doktorumu beklemeye başladım inanın en zoru o bekleme aşamasıydı. Tansiyonum düştü stres ve panikten midem bulandı falan sonra kafamı kaldırdılar biraz düzeldi. Ben korkudan vazgeçtim sezaryen olmaktan içimden diyorum kalkayım vazgeçtim diyeyim hshdjs panikten nefes alamıyordum göğsüm daralıyordu oysa bunların hepsi benle alakalı. Neyse sonra doktorum geldi, çok pozitif biri zaten hazırlıklarımı yapıo başlayacağım dedi. Ben hazırlık yapıldığını sanarken meğer ameliyat oluyormuşum hdjdjd bir ara sarsıldım baskı hissettim telaşlandım herkes noldu acı mı oldu dedi dedim yok baskı oluyor ha normal dediler. 08.40 gibi doktorum gelmişti, 08.49 da incecik bir çığlık 🥹 ben ağlamaya başladım hemen bebeğimi gösterdiler ay çok küçük diyorum ağlıyorum bir yandan. Sonra bebişi giydirmeye götürdüler ve beni dikmeye başladılar. Bebek temizlendi giyindi geldi öptüm missss gibiydi 🥹❣️ bebeği eşim ve anneke götürdüler o ara benim dikişler devam tabi. Yarım saat sonra odaya geçtim bende. Hemen gelip altıma bez falan koydular bir de kum torbası. Doğum koçu geldi bebeğimi nasıl emzireceğimi gösterdi hemen emzirdim ahh çok güzel bir duygu ya çok şükür sütüm geldi🤲🏻 ama mama takviyesi de yapıyoruz çünkü sütüm az. Sonra benim biraz kum torbası yüzünden ağrım oldu ağrı kesici yaptılar falan 2 saat sonra kum torbası kalktı şükür ağrım ancak oyle hafifledi. Aradan birkaç saat geçti bana çorba getirdiler sonra ayağa kaldırmaya geldiler. Zordu evet ama korktuğum kadar değil ilk an zor yürüdükçe açılıyor insan tabi bir anda mucize de beklememek lazım. Hikayem böyleydi bebişim kucağımda uyuyor birbirimize alışmaya çalışıyoruz ama dünyanın en güzel duygusuymuş Rabbim bekleyen ve isteyen herkese nasip etsin inşallah bu duyguyu kimsenin kucağını boş bırakmasın 🤲🏻❣️❣️