Bebekyyyy aynısı bendede oldu, 3 aylık evliyken 4 haftalık hamile olduğumu öğrendim. korunduğumuz halde baya bi süpriz oldu. eşim sevinçten ağlamıştı bende korkudan, istenmedik gebelikten ağlamıştım. eşim çok destekçi olmuştu, yavaş yavaş alıştırmaya. zaten sürekli kusmaktan bulantıdan, acil kapılarında şifa beklemekten hamile olduğuma hiç sevinememiştim. 1 ayda 12 kilo verdim, ağzımın tadı kalmamıştı resmen, her doktora gidişimde ağrım var, bulantım var diyince ama anne olacan cümlesinden gına gelmiştim. Allah içimi biliyor ya, niyetim kötü olduğundan değil veya çocuk istemediğimden değil. gerçekten gebeliğe, anneliğe hazır olmadığımdan bunların hepsi. şimdide her doktora gidişimde kalbi durmuş demesin, sağlıklı olsun diye dua ede ede gidiyorum. arada aklımdan geçiyor insanlar anneliğini sevmiyor galiba, insanlar emeğini seviyor. ben sapsız üzümken hop anne olacan dediler, çektiklerimin hepsini bebeğim için çektim. hala daha kendimi anneliğe hazır hissetmiyorum, bunu etrafıma anlatınca ilk başta şaşırıyolardı, şuan hepsini alıştırdım. hepsi bir ağızdan biz sana yardım ederiz dedikçe sanki benden anne olur ya falan diyorum.