Herkese selam. ( hikayem uzun olacak kusura bakmayın şimdiden 🫢)Doğum yaparsam buraya kesinle yazmak istiyordum ama nasıl bir hikaye cıkacaktı merak ediyordum şükür 18 kasım günü ikizlerime kavuştum. :) öncelikle cok ama cok korkuyordum doğumdan hatta aklıma geldikce stresten bi kaç kere tansiyonumun cıktığı bile oldu o derece 🫢 ama şükür cokta korktuğum gibi olmadı. 18 kasım günü hastaneye gittik 9 buçuk gibi odadaydım hemen süsleme hazırlıklarına başlandı. Nstye bağlandım. Saat 11 de ameliyata indim. Enteresan şekilde sakindim ama ameliyathaneye girince bende biraz film koptu. Etrafımdakiler sürekli soru sormaya beni sakinleştirmeye calıştılar ( bu arada cocuklar cıkmadan bana sakinleştirici veremiyceklerini verirsek cocuklarında etkileneceği söylendi tam hayal kırıklığı oldu bende cünkü cok istiyordum) dha sonra sedyeye oturdum belden iğnemi yaptılar ( acımıyo derlerdi doğruymuş) saniyeler içide uyuştum beni yatırdılar ve korkum dha da arttı uyuşmadım uyuşmadım deyip duruyordum cünkü kesiyi hissedicem diye cok korktum (tabi beni takmadılar bile 😄) ben öle inlerken dakikalar içinde oğlumun sesini duydum derken kızımın❤️ Ama sonrası bende biraz kesik kesik o sıra sakinleştirici yaptılar demek ki. Dha sonra bebeklerimi yanıma getirmişler ama ben kafamı cevirip istemiyorum demişim 🥺 ( hala vicdan yaparım o anı) sonra odama cıkardılar cok fena titriyodum cok üşüdüm ama fazla uzun sürmedi allahtan. Gelelim en zor ana o ilk ayağa kalkış var ya 😬😬 nefesim kesildi ciddi ciddi nefes alamadım bi iki adım derken tansiyonum 8 ‘e düştü ve direk yatırdılar dha sonra yürüyüşlerime devam ettim cünkü yürümezsem iyileşemem diye kendi kendimi motive etmeye calıştım gercektende öyle yürümek cok önemli. 1 hafta içinde toparlandım ama hala dikiş yerim sızlıyor arada o kdr. Allah hepinize sağlıklı kolay doğumlar nasip etsin inşallah 🙏🏻🙏🏻