Ktki gebeliğimin 6. Haftasından itibaren kanamam vardı. Bir kanamamda hastaneye zor yetiştim ve bebeği kaybettiğimi düşündüm. Kanama alanlarım çok fazlaydı. O kapıdan girerken her şey bitti dedim. Başlarda bebeğin suyu çok azdı. 20. Haftalarda sancılarım başladı ama sancı olduğunu bilmiyordum memleketteydim. Neredeyse adım atamıyordum ağrılardan, abdest alırken ağlama derecesine geliyordum. Hergün üç defa fitil, her akşam iğne ve bir sürü hap kullandım. Vücudum çok dirençsiz kaldı. Doktor kapısında güzel bir şeyler duymak için karı koca hep bekledik. Kurban bayramında korona oldum iyice çöktüm. Yine bir sürü takviye artık hastaneye gidip iğne vurulmak zor geliyordu. Suyum fazlalaşmya başladı bu sefer şekerden şüphelenildi. Şeker hep sınırda çıkmaya devam ediyor. Eşime sen yaparmısın iğne mi dedim. Allah razı olsun o günden sonra hem normal iğnemi hem kan sulandırıcıyı eşim yaptı. Şimdilerde ise 37. Haftamızdayız oğlumun başı biraz önden gidiyor ve yan duruyordu(ters değil) dönmezse ki bu saatten sonra dönmesi zor olur dediler. Dönmezse sezeryana alırız dediler. Şükür dünkü randevumda bebek baş aşağı dönmüş ama daha kanala yerleşmemiş. Her hafta kontrolümüz vardı. Unuttuğum şeyler vardır muhakkak 😊 Allahın izniyle bunuda atlatıcaz sağlıklı sıhhatli evladımı kucağıma alacağım. Umarım sizdede her şey yoluna girer. Sizde evladınızı güzel bir şekilde kucağınıza alırsınız 🌿🌸