Merhaba sevgili güzel anneler benim dopum hikayem biraz kötü o yüzden korkan annelerimiz lütfen okuyup tedirgin olmayın herkesin ki bşr olucak diye birşey yok sonuçta . Öncelikle annelik gerçekten hiç kolay değilmiş bunu anladım 39+5 de sancılarım başladı 5 dk ya bi düştü acile gittim bebek kafası aşağıdayfı ama göbeğim çok yukardayfı kanala bir türlü girmedi ebe açılmama baktı hiç açılmam yoktu sancım yüksek çıktıpı için yatış verdi kendi sancılarım çekmeye başladım yürüdüm sancı geldikçe çömeldim neyse gece bir oldu nstye tekrar bağlandım herşey yolundaydı derken bebeğimin kalp atışları birden yavaşladı beni apar topar ultrasona götürdğler kalp atışları yyok denicek kadardı elim ayağım titremeye başladı hemen beni apar topar giydirip sedyeye yatırdılsr en hızlı şekilde ameliyat haneye götürdğler o an tek duam kızıma bişey olmaması ona kavuşmaktı çok korkuyordum belden uyuşmasını bekleyemeyiz dediler beni komple saniyeler içinde baydılar gece 3 de kendime geldim çok ağrım vardı nefes alamıyordum kızım nerede dedim cevap alamadım güç bela bşr daha sordum iyi merak etme gelicek yanına dediler o an şükrettim beni odaya indirdiler bağıyordum hastaneyi ayağa kaldırdım ben böyle bi acı görmedim kendi doğum sancım öpüp başıma koyuyum ne güzel rahatca hareket edip kendimi sakinleştiriyorfum ama bunda kıpırdayamamk ilk iki saat ölüm gibiydi allaha yalvarfım ağladım iki saatin sonunda şükür ağrılarım dindi kızım yanımdaydı ama emziremiyordum kucağıma güç bela alıyordum eşimi elini hiç bırakmadım çocuk gibi sürekli nazlandım ona ağladım şuan ikinci günümüz çok şükür hızla toparladım ilk ayağa kaltığımfa falan gayet iyiydi beni zorlayan ameliyat sonrası ilk 2 saat allahım bidaha yaşatmasın rabbim herkese kolay doğum nasip etsin yarabbim bi avazda bebişlerinize kavuşun inşallah