Öncelikle hayat o kadar garip ki ne zaman ne olacağını hiç kestiremiyoruz her neyse doğum hikayeme geçeyiimm
Ben aslında spinal sezeryan hiç istemiyordum bana çok korkunç geliyordu onun yerine normal doğum bin kat kolaydı zaten aylarca burdan normal doğum önerileri okudum ama gel gelelim ki biz sezeryan olduukk
Nasıl olduğunu anlatmam gerekirse 39+3 olmuştum ve artık hamilelikten çok sıkılmıştım kalkamıyorum oturamıyorum uyku uyuyamıyorum benim için gebelik çekilmez bi hal almıştı bşr an önce doğurup hem oğluşuma kavuşmak hemde artık gebelik sürecini tamamlamak istiyordum.
Gel gelelim yangından mal kaçırır gibi yapılan doğumuma 😅 bundan 3 gğn önce normal bi şekilde her zaman geldiğim doktoruma randevu aldım ve muayane oldum kendisi bana bebeğimin büyük bi bebek olduğunu ve normal doğumun beni çok zorlayacağını söyledi , bu beni ilk aşamada oldukça üzdü açıkçası çünkü ben normal doğumu çok istiyordum her neyse o gün bana bi kağıt verdiker ve 8.30 ta hastanede ol şekerine bakıcaz aç gel felan dendi tabi ama ben hiç ihtimal vermiyorum o gün doğuracağıma 😅😅 kan verdim sonucu 1 saat sonra çıktı doktorun odasına girdim sonuçlarımı sordum ama kendimden beklemediğim bi cesaret vardı içimde çünkü ben kan verirken bile korkudan ölürüm.
Doktor odasındayken kan sonuçlarıma baktı ve hadi seni sezeryana alalım salı günü yani 1 hafta sonra dedi peki diyebildim sadece doktor sezeryan olursam daha rahat edeceğimi söyledi çünkü bebeğim 4 kg üstünde baya iri bi bebekti benimde yaşımdan dolayı çok zorlanacağımı söyledi doktorumun söylediklerini göz önünde bulundurarak kabul ettm çünkü gebelik beni çok zorluyordu artık daha sonra birden kapıdan çıkacakken doktor bugün yapmaya ne dersin dedi ve benim için bi şook sabahtan kontrol için çıktığım hastanede kucağımda bebeğimle çıkıcam bunu düşününce hemen kabul ettim tabi ama korkusu biraz sonra geldi diyebilirim 😅 her neyse hazırlandım ve ameliyathaneye götürüldüm orda beni bi panik almasın mı yok ben istemiyorum kaldırın beni ben nefes alamıyorum diye bana resmen güldüler sağolsun hemşire hemen oksijen ve sakinleştirici verdi o an uyku bastırdı iyiraz etmiyordum hiç bişeye biri serum veriyordu biri iğne yapıyordu ama acımıyordu anne olmak böyle bişeydi demek dedim içimden onun için her acıya katlanabilir hale geliyorsun .
Daha sonra anestezi doktorum geldi ve iğnemi yaptı eli gerçekten oldukça hafifti çünkü ben en çok bel iğnesinden korkuyordum ama çok rahattı . Ameliyat başladı ve dakikalar sonra o mükemmel ses bebeğimin sesi onu çıkarttıkları an içimde kocaman bi genişleme ve rahatlama hissettim o an anne olmak ne o kadar iyi anladım ki tüm acı ağrı bi anda geçti gözümü ondan alamadım o kadar güzel bir duygu ki anlatamam.
Şu an hastanedeyiz ve çok şükür yanımda beni izliyor rabbim isteyen herkesin kucağını doldursun inşallah
hoşgeldin Emir Atlas’ım.