Herkese iyi akşamlar 🙈 burayı keşfettiğim ilk zamanı hatırlıyorum diyerek duygusal bir giriş yapacağım şimdi çok garip geliyor kucağıma almış almak dilerim herkese nasip olsun 🙏🏼 Aslında doğum hikayemi yazmayı hiç düşünmedim ama doğum yaptıktan sonra yazmaya karar verdim çünkü burada çok doğum hikayesi okudum ve herkesinkinin birbirinden farklı olduğunu ben de göstermek istedim. 14 kasım akşamı saat 20 de gelmeyen hatta doktorumun deyişiyle gelmeye niyeti olmayan kanala aşağı hiç inmemiş oğlumu kucağıma aldım. 39+6 da sezaryen doğuma girdim aslında normal doğum düşünüyordum ve çok istiyordum ama hem sürecin uzaması hem doktorun çatı muayenesini doğum zamanı yapacak olması küçük bir etken de olsa doktorumun biraz daha sezaryen yanlısı olması dolayısıyla 39+4 te beraber karar verdik sezaryen doğuma çünkü artık bekledikçe korkularım artıyor ve stres oluyordum bi de nedense bi anda kafamda sezaryen doğumun basit olacağı düşüncesi belirdi ama inanın neden bilmiyorum herhalde artık kavuşma arzumdan. Benim canım çok tatlı en baştan söyleyeyim. O gün çok stres oldum elimin üzerinden damar açmaya çalıştıklarında mahvoldum ellerim şişti tüm itirazıma rağmen odada elimden açtılar aşağı ameliyathaneye indiğimde açılmadığı söylendi o kadar acıyı boşa çektim bi de diğer elime açtılar o da açılmamıştı başladım ağlamaya canım aşırı yanıyordu ama benim el üstünden damar yolu oldum olası canımı yakar ve bu süreçte doğumumda unutamayacağım tek acım diyeyim. Tüm vücudum ödemdi en son bacaktan açalım dedi doktor hayır dedim koldan artık bir yandan ağlıyorum bir yandan korkuyorum doktor kabul etti sonra spinal iğnemi yaptılar kıpırdama dedi ama insani olarak irkildim sonra hemşire ile birbirimize sarıldık öyle yaptılar ben zaten ağlamaya başlamıştım ama hem korkumdan hem duygusallıktan ve bilinmezden kafamda sürekli uyuşmayacak olmayacak hissedeceğim canlı canlı kesecekler falan diye geçiyordu kafam tam film hahaha bu arada gerçekten hiç acımadı canım tatlı olduğu halde söylüyorum ki acımadı. Sonra ameliyat masasına yattım midem bulanmaya başladı bayılacak gibi olmaya başladım ama muhtemelen kendim çok telaş yaptığım için çünkü panik biriyim. Tansiyonum düştü bir şeyler yaptılar ama ne bilmiyorum bir hemşire sağolsun sürekli konuştu elimi bırakmadı destek oldu insan o an birini istiyor destek hemşireye beni bırakma dediğimi hatırlıyorum 😅 doktorum rahatlatmaya çalıştı espriler falan ama kendi kendime çok korkuyordum uyuşmadı diyorum doktorum diyor ki sonda taktık bak senin haberin yok gerçekten öyle kesmeye başladıklarında diyeyim ben sonda taktılar sandım meğer kesiyorlarmış bebeğim geldi hahaha çekiştirmeleri hissedeceksin demişlerdi ama o kadar çok hissetmedim yine de şöyle diyeyim kafamda kurduğum kadar yoğun değildi her şey normaldi hemşire dedi bak geliyor falan sonra bi baktım oğlum dünyaya geldiiiiiiiiiiiiiii! Hamileliğim boyunca çok üzüldüğüm hatta bazen itiraf etmesem de acaba sevemezsem diye düşündüğüm saçma sapan kuruntu yaptığım bebeğimi dünyaya getirdim hamileyken hiç annelik duygum yok gibiydi herkese var falan diyordum ama konuşmuyordum hiç çünkü görmediğim bebekle ne konuşacaktım aman ya şimdi salak mıyım diyorum hareket ettiği videoları açıp şimdi içerde yatıyor diye ağlıyorum kafayı yedim 😅 ameliyata girerken bile hemşireler korkma bebeğin olacak ne güzel falan dediğinde atarlı atarlı benim canım yanacak ne bebeği falan diyordum 😅 ama o doğduğu anda tek düşündüğüm bebeğimi kucağıma almak onu koklamak ameliyathaneden bir an önce çıkmaktı. Şükrederek yeni hayatımı düşünerek bekledim dikişlerin bitmesini toplam 40 45 dakika falan sürdü sezaryen doğumum. Oğluma kavuştuğum için çok mutluyum ilk gün hastanede zor geçmedi ağrı kesicimi yaptılar karna bastırma uyuşukluk geçmeden olduğu için anlamadım sadece çok üşüdüm odaya çıkarken aşırı çok. Ellerim titriyordu bebeğimi çok tutarken çok zorlandım üşümekten. Ten teması için hemen emzirme denetti hemşire sütüm çok çok azdı yine de yap dedi yaptım hala yapıyorum. Odaya çıkınca spinalden dolayı midem çok bulanmıştı zaten baya bi kustum çıkardım. Ağrılarım çok olmadı ağrı kesici falan yaptılar ilk kalkarken az zorlandım yürüdükçe açılıyorsunuz gerçekten. Sonda çıkmasında bir şey yok zaten bana daha önce başka operasyonda da takılmıştı hemşire ayakta çekti gayet rahat anlık acı diyelim hemen bitiyor. Şimdi evimdeyim oturup kalkarken zorlanıyorum yalan söyleyemeyeceğim kasılmalarım var yataktan zorlanarak kalkıyorum evdeki ilk gecemde gece ağladım bu hep böyle mi olacak falan diye ama olamaz zaten mantıken e pozitif yanı da var negatif yanı da ama sonuç olarak ben kendim bir tercih yaptım ve ameliyat oldum. Tek diyebileceğim iş kişi de bitiyor benim canım tatlı o yüzden çok kolaydı diyemem ama nihayetinde kimse de unutmamalı ki bu bir doğum dahi olsa adı gibi ameliyat o yüzden sezaryen diyerek kimse küçümsemesin dilerim herkes bebeğini gönlünden geçen şekilde ve en güzel şekilde sağlıkla kucağına alsın bu buradaki ilk uzun postum olmasının yanında muhtemelen son postum olacak okuyan herkese teşekkür ederim duygularımı korkularımı en açık haliyle kendimce yazmaya çalıştım. Ama okuyup çekinen olursa diye söylüyorum ki her doğum kendi başına bir hikaye ve biz dünyaya bir mucize getiriyoruz 🤱🏻🌸