Hanımlar bebeğim bir hafta sonra 3 aylık olacak ve ben doğum hikayemi ancak yazabiliyorum.
Bebeğimin gelişiminin durması sebebiyle 39. haftamızda hemen sezaryene alındım, ameliyat olmak benim çok korktuğun bir şeydi, ameliyathanenin soğukluğunu, korkularımı doktorumun muhabbetleri ve espirileriyle az da olsa atlattım. Kızımı gördüğüm an dünyalar benim oldu zaten. Her şey çok güzeldi, 4 saat sonra yürütmek için hemşireler geldi, ilk denememde yürüdüm hiç bir sıkıntı olmadı. Ancak çevrem o kadar kalabalıktı ki ben yalnızca eşim ve annemi istiyordum yanımda ama kayınvalidem, görümcem, kayınbabam hepsi oradaydı. Zaten yeni doğumdan çıkmıştım aklımda bir sürü şey emzirebilecek miyim, sütüm gelecek mi, çocuğuma bakabilecek miyim, bunları düşünürken bir de o kalabalık benim üstüme üstüme geliyordu. Neyse ki ertesi gün eve çıktım, tamam dedim her şey çok güzel olacak emzirmeye başladım, evde sürekli yürüyüşlerime devam ettim sezaryen ile alakalı hiç sorun yaşamadım ama psikolojik olarak bunalmaya başladım çünkü kayınvalidemler uzakta yaşadıkları için kalmaya karar vermişlerdi ve sürekli hiç durmadan konuşuyorlardı. Daha doğumun ertesi günü kahvaltıda kayınvalidem “ sen artık ekmek yeme” gibi bir cümle kullandı ve ben kalakaldım, ki ben 48 kilo ile hamile kalmıştım ve çok da kilo alan birisi değildim zaten . Bunun üzerine kanamam var emzirmeye çalışıyorum ve kayınbabam evin içinde resmen yatak odama tıkıldım kaldım bu bir buçuk hafta devam etti ve benim psikolojim gittikçe bozuldu. Her gün eşimle tartışıp ağlamaya başladım, bunun yanında sütüm de azalmaya başladı ve gittikçe çekildi… bir buçuk hafta sonra görümcem ve kayınbabam gittiler annemde dayanamadı ve gitti kaynanam ile yalnız kaldık, eşim işi dolayısıyla eve pek fazla gelemiyordu zaten ve kaynanam asla susmayan birisi bunun üstüne göğüslerim yara oldu bir de o kadar zorladım ki çocuğu emzirmek için asla mama vermem diyordum o psikolojiyle çocuğumu ağlaya ağlaya emziriyordum. Çocuğum doymadığı için sürekli ağlıyordu, en sonunda dayanamadım ve ben annemin yanına gitmek istiyorum dedim. Çünkü artık çocuğumla bile ilgilenmek istemiyordum. Annemin yanına gidince neyse ki biraz daha rahatladım ve çocuğumda sakinleşti, annemin telkinleriyle ve doktorumun önerisiyle mamaya başladık. Kendimi biraz biraz toparladım.
İkinci Ayın sonunda evime geri döndüm bu sefer de çocuğum enfeksiyon sebebiyle 10 gün hastanede yattık. Çok şükür onu da atlattık şimdi evimizdeyiz.
Doğum ve lohusalık sürecimle ilgili sadece şunu düşünüyorum. Allah kimseyi anlayışsız insanlarla karşılaştırmasın…