123mirza aslında her şey insanın kendisinde bitiyor, ben ilk doğum olmasına rağmen yaşım 19 demeden bünyem hassas hastalıklıyım falan diye düşünmeden kafama koydum normal doğuracağım diye. Zaten sezaryen beni korkutuyordu normal doğum değil. Psikolojimi hep sağlam tuttum yani. Sancılara gelecek olursam sancılanmadım suyum geldi akşam 8-9 arasında, kendimi hazırladım duşumu aldım öyle hastaneye gittim. Saat 12.30 da yatışım verdildi. hiç panik yapmadım özellikle alttan muayenede kendimi hiç kasmadım aşırı rahat bıraktım bu da hem karşımdakinin hemde benim işime geldi. 2 cm açılmam vardı hastanede nst ye bağlanana kadar yürüdüm ilk girdiğim yerde açılması az olan sancısı olmayan vs vardı, kan idrar verdim girişimi yaptım falan. orda çok kalmadım telefonum yanımdaydı. Sonra doktor muayenesine girdim ultrasonda doktor bana bebeğin suyu bitmiş dedi sadece o doktordan memnun değildim onu da nöbetçi olduğu saatler içerisinde 1 kere gördüm zaten. Genelde ebeler ilgileniyor. Ondan sonra sancı odalarına alındım nst ye bağladılar girdiğimde saat gece 1′i geçiyordu ve yeni sancılarım başladı ama direk doğum sancısı dakikası dakikasına hepsi aynıydı sancı şiddeti de değişmiyordu ilkinden sonuna kadar en şiddetli sancıyı çektim ama inanın bana yapmanız gereken tek şey sancınız nüksetmeye başladığında yavaş ve derin nefes alıp vermek. O kadar iyi geliyor ki hem açılmanız kolaylaşıyor çünkü kendinizi sıkmıyorsunz, hem daha rahat geçiriyorsunuz vücudunuz gevşiyor. Kesinlikle kendinizi kasmayın bağırıp konuşmak insanı çok yoruyor zaten.