Nasıl başlasam bilmiyorum. Hislerimi tarif edemem kendimi annelik konusunda aşırı duygusuz hissettiğim zamanlar oldu fakat doğuma kadarmış hersey. Korkuyla girdiğim doğumdan rahatlamış gözyaşlarıyla çıktım. Dogumum dün sabah 10.30 civarı başladı 11.02 de bi evladım 11.03 de diğer evladıma kavuştum. Doktoruma planlı sezeryana karar vermiştik erken gelme durumları, sancılar, baş geliş derken sonunda planlayabildigimiz tarihe gelebildik. Spinal sezeryan oldum. Fakat inanın okuduklarım ve korktuğum kadar bisey yaşamadım. İğne damar yolu açmadan daha az acıtıyor aşırı bisi hissetmedim. Beş dakika içerisinde ılık ılık bi his geldi bacaklarıma doğru. Sondam uyustuktan sonra takıldı ki buna minnettarım. Ameliyat sırasında sadece mide bulantısı yaşadım onda da ilaç verdiler anında geçti. Daha sonrasında biraz beynim uyuştu yalan yok panikten mi spinalden mi bilmiyorum. Çok aralamadan cekistirmeleri ve bebeklerimin ağlama seslerini duydum işte o an…. anlatamam düşününce bile gözlerim dolu dolu oluyor. O andan sonra hersey geçti ne ameliyat korkusu ne dikilecek mi endişesi hicbisi kalmadı hersey o kadarmış. Bunu diyenlere inanmazdım ama gerçekten dünya umurunuzda olmuyor. Gerisi ise teferruat. Çünkü ağrı sancı dediğiniz şey kişiye özel bi durum ben aman aman yıkılmadım öyle çok şükür 🤲 dün tabiki ağrım vardı keza bugünde var fakat pekte çekilmeyecek dert değil. Su an hala hastahanedeyim bebeklerim küçük diye bugün cikisimizi vermediler. Olsun varsın sağlıkları yerinde olsun en azından gözetim altında benimde yanımdalar. İnanın o an anne olmak isteyen, bebeklerini bekleyen tüm anne ve anne adayları içinde dua ettim Rabbım inşallah kabul etsin. Yeterince uzattım daha fazla donatmak gerek yok sanırım benimde hikayem bu kadar nice güzel hikayelere ve zamanlara ….. 🥰