Evet kızlaaaar. Burdan doğum hikayelerini okuyup okuyup, bir gün bende buraya doğum hikayemi yazacağım günleri hayal ettim 🤭 ve eveet sonunda kucağıma aldım bebeğimi 🥰 Doğum hikayemde şöyle oldu; 37+4te kontrole diye gittim hastaneye. İlk önce NSTye bağlandım. Tabiki hiç sancım yoktu. Zaten kendimi hep çok iyi hissediyodum. 41-42. haftaları görürüm kesin diyodum ama doktorumuz sağolsun düşüncemden bambaşka şeyler yaşadım. NST sonucumda sancı görünmedi. Doktorum ultrasonla baktı, bebeğim zaten hep iki hafta önden gidiyordu. 3530 gram olarak ölçüm yapıldı. 37 haftalıkken 39 haftalık görünüyodu ultrasonda bebeğim. İri bi bebekti yani. Doktorumda kız sen nasıl doğuracaksın daha 40.haftanada var dedi. Dur senin doğumunu biraz hızlandıralım dedi, çatı muayenesi için çatala uzandım. Çatalda baya kurcaladı açıkcası acı falan hissetmedim ama baya derinlere kadar muayene etti. Çatım müsaitti. Ama o esnada pat diye bi su boşalması yaşadım. Evet suyum gelmişti.. Korkmaya başladım çünkü hazır değildim. Doğumhaneye aldılar beni saat 10da, lavman yapıldı ve suni sancı takıldı. O esnada NSTyede bağlıydım. Muayene ettiklerinde 1 cm açıklık vardı, sancı deseniz zaten yok. Suni sancı 6 saat takılı kaldı. Bu süreçte 1 cm açılma vardı hep, hiç ilerlemiyodu. Belliydi yani o gün doğuramayacağım. 6 saat suni sancıya bağlı kalıp, saat 4te bebeğimin nstde kalp atışlarının birden hızla düştüğünü gördüm. Hemen ebeye seslendim, oksijen verdiler bana apar topar düzelme olmadı. Bebeğimin kalp atışlarının yavaşladığını görmemle beni uyutup sezeryana almaları 5 dakika bile sürmedi. Çevremde herkes koşuyodu beni bi an önce ameliyata almak için, bende çok korkuyodum bebeğime birşey olacak kalbi duracak diye. Acil ameliyata alındım. Uyandığımda müthiş bir bel ağrım ve karnımdaki kesinin acısı vardı. 2 saate o acı azaldı tabi rahatça kalkıp yürüdüm, bebeğimi emziriyorum. Şuan 10 saat oldu bebeğimi kucağıma alalı ve ben kendimi çok iyi hissediyorum. Gönlüm normal doğumdan yanaydı korkuyo olsamda ama nasip olmadı. Bizimde nasibimiz böyleymiş. Herkese hayırlı doğumlar dilerim 😊 hep okurdum burda çok ağrı olmasından bahsedilirdi, doğum sancısının hiç bir ağrıya benzemediğinden bahsetilirdi. Cümlenin sonunada herkes “ama kucağınıza aldığınızda tüm acılarınız unutuluyo inanın” diye yazarlardı hep. Evet haklılar. Kolay olmadı evet, ama değer inanın. Bambaşka bi duygu. Şuan yanımda canımdan bir parçamı izliyorum bunları yazarken, şükürler olsun diyorum bu duyguyu bana yaşatan rabbime. Sadece sabırlı olun ve sonunda kucağınıza alacağınız anı düşünün. Biraz zor olsada o anlarda bunları düşünmek, kucağına alınca anlıyor insan.. 🥰