Endiseliannecik kızım 4 yaşında.38.haftamdayım.Ben 7.ayda söyledim.7.aya kadar bir sürü kardeşle alakalı kitap alıp okudum,kardeşin olacak demeden mnce ağzını yokladım halini tavrını gözlemledim.6.ayda falan anca karnım belli olmuştu ,evdeki konuşulanlardan anlıyordu fakat bizden net bir şey duymamıştı yanında konuşmamıştık ama konuşulanlardan anladığı kadarıyla anne kardeşim olsun dediğinde hep inşallah ,Allah nasip ederse olur,çok dua edelim diyordum.7.ayda doktora beraber gittik karnım çok büyüdü inşallah bebek vardır bakalım doktor ne diyecek diyerek götürdüm ve söyledim.
Öncesinde söylenmesi taraftarı değilim bunun belli başlı sebepleri var
İLK 3 AY düşük riski var zaten söylenmemeli.Heves ettirip somrasında düşüğü anlatmak çook zor.
Sonrasında ise anne, karnı iyice belirgin olana kadar beklemeli çünkü çocukların zaman kavramı bizimkine göre çok farklı.Ayları günleri anlayamıyorlar sürekli soruyorlar.Bizim için bile uzun olan bu süre onlar için imkansıza dönmeye başlıyor ve bu süre içinde evde bebekle ilgili konuşulan her şeye dikkat ediyorlar akıllarına kazınıyor,kıskanç bir çocuksa bebeğe ne alınıypr kim bebek için neler söylüyor hepsine dikkat edip içünde büyütebiliyor.Yani bunlar benim düşüncelerimdi araştırmalarım sonucu doğru olduklarını anladım.Evde 6.ayda anca konuşmaya başladık çevremdekiler eleştirdi ama 7.ayda söyleyince kızım her dakika ne zaman doğacak diye darlamaya başlayınca son 2 ay kala söylemenin,saklayabildiğin kadar saklamanın ne kadar mantıklı olduğunu anladım.
Bu son 2 ay geçmedi bi türlü onun için.Ve hiçbir zaman da ilgimi alakamı eksik etmedim kızımdan.En ağır zamanlarımda bile ilgilendim sevgimi sonuna kadar gösterdim.Sürekli bebekle ilgili konuşmadım.Dediklerimi dikkate almanızı tavsiye ederim.Sonrasında ise çok olgun karşıladı şu an aşırı heyecanlı bekliyor her şeyini paylaşacağını söylüyor vs.İnşallah da böyle güzel gider.