Hem zorlu hem de bir o kadar güzel hamilelik ve doğum hikayeme hoşgeldiniz ☺️ öncelikle Allah isteyen herkese en hayırlı zamanda nasip etsin o güzel haberi almak için beklemenin ne demek olduğunu iyi biliyorum. Benim hikayem 2,5 sene önce başladı 1 senelik denemenin sonucunda tam olmayacak dediğim zamanda hamile olduğumu öğrendim. O anın kıymetini anlatmaya kelimelerim yetmiyor. Tabi bana göre herşey toz pembe kontrollere gidip geliyorum derken 10. Haftada bebeğimin kalbinin durduğunu öğrendim ve kürtajla aldılar. Tabi benim için çok büyük bir yıkım oldu sanki elimdeki herşeyi kaybetmiş gibiydim psikolojik olarak toparlanmam 2 ayımı aldı. 2 ay sonra tekrar denemeye karar verdik kürtajımdan 6 ay sonra tekrar hamilelik haberimi aldım ama ters giden bişeyler vardı hissediyordum. Az az gelen kanamalarım beta artışına rağmen görünmeyen kese. Gece aniden gelen şiddetli ağrı ve kanamayla kendimi ameliyathanede buldum tüpümün biri alındı. Ameliyattan çıktığımda yaşadığıma şükredecek durumdaydım iç kanamadan ölmek üzereymişim çünkü. Kendi kendime dedim daha uğraşmıcam olsun diye ne zaman olursa hayırlısıysa olsun . Hep öyle dua ettim derken yine tam 6 ay sonra bu defa hiçç beklemiyorken hamile olduğumu öğrendim ama bu defa ben kabul edemiyordum sürekli ters bişey olcak korkusuyla geçti ilk 4 ayım. 20. Haftada plesentanın rahme çok yakın olduğunu söyledi doktorum dikkatli olmamız gerektiğini neler yapıp yapmayacağımı söyledi 36. Haftaya kadar plesentam yukarı çıkmadığı için hep sezeryana hazırladım kendimi ama 36. Haftada plesenta yukarı çıkınca doktorum herşey normal çatı muayenende gayet güzel normali deneyelim dedi. Tabi bende bi heycan korku hepsi bir arada nasıl yapcam düşüncesi sarmaya başladı. Tabi arada anlatmadıklarım var. 30. Haftadan beri de erken doğum riskiyle 2 kere hastanede yattım ciğer geliştiricim vuruldu. Neyse 37. Haftaya girdim her akşam sancıyla hastaneye gittim sancılarım hep 100-120 de çıkıyor ama ben sadece hafif kasılmaları hissediyordum ve açılmam 2 cmi geçmiyordu. Doktorum bekleyelim dedi başlatmak istemedi doğumuz. En son 37+5 te sabah kaldığımda tuvalete girip çıktıktan sonra iç çamaşırımda ıslaklık hissettim ama idrar mı kaçırıyorum diye emin olamadığım için doktoruma önce haber rtmedim o gün bir güzel kuaföre gittim saçlarıma fön çektirdim gezdim dolaştım bu arada ped koyup takip ediyordum su mu değil mi diye sancılarımda vardı biraz. En son akşama kadar durmayınca doktoruma söyledim oda hastaneye çağırdı akşam 11 gibi gittim açılmam 2 cm ama suyum geliyordu doğumu başlatalım dedi. Tamam dedim 12,30 da suni sancı verildi 1 saat sonra 3 cm açılmam oldu. Ancak sabaha doğum olur diye bekliyorduk ki saat 4 gibi doktorum açılmayı kontrol etmeye bi geldi ki bebişin başı gelmiş rahim ağzına 🤣 beni odada ıkındırtmaya başladı apart topar doğum haneye aldılar o arada hala hocama yapamıyorum diye söylerken aslında çok güzel doğuruyormuşum 🤣 doğumhanede 4 ıkınmanın sonunda oğluşum kucağımdaydı. Mis gibi kokusunu içime çektim 4.27 de doğumum gerçekleşti. 3 tane de dikişim oldu. Çok şükür 4 günlük bebeğim şu an kucağımda emziriyorum bi sıkıntı yok.
Son olarak uzun oldu ama söylemek istediğim herşeyin bir zamanı var inanın yaşadıklarım yazarkenki kadar kolay olmadı. Psikolojik olarak çok yıprandığım zamanlar oldu. Yaşadıklarım küçümsendi, acım küçümsendi. Sürekli etrafın lafı sözü hiç bitmedi. Ama inanın hepsi geçiyor ben bir süre sonra duymamayı tercih ettim. Dua edin sadece en hayırlısını rabbim bilir ben hep olanda da olmayanda da vardır bir hayır diyorum. Benim hikayem bu şekilde umarım sizinde yolunuza ışık olur benim yaşadıklarım ❤️