7 haftalıkken kalp atışı randevusundan bi gün önce düşük başladı kürtaja alındım. Sonra umutla tekrar tekrar denedik. İki kere kimyasal gebelik geçirdim. Her pozitif çıkan testte ya aynısı olursa diye pozitiflere sevinemedik bile hiç. Ağlaya ağlaya test yaptığımı biliyorum. Üç gebelik kaybı sayıyodu doktorlar. Araştırmaya başladık bi sürü tahliller testler yaptırdım. 24 martta adetim bi gün gecikince umutsuzca yaptık testi. Pozitifi görünce sevindim ama korkudan gene ağladım. 5 hafta 6 hafta derken 8.haftada yine kalp atışı randevusuna gittim, hastaneye adım attığım anda birden kanamam başladı kapı önünde. Bu da başarısız diye ağlamalar zırlamalar.. hemen yatış yaptılar. İğneler ilaçlar eşim bi yanda bana göstermeden ağlıyo bi yanda ben. Ailem teselli bile edemedi zaten öyle görünce. Onlar da ayrı başladı ağlamaya.
Gece pıhtı falan düşürdüm, dedim düştü artık buda hayırlısı olsun.
Sabah doktor ultrasona bi aldı, kalbi atıyo..
Neyse sonuca geleyim. Ağlaya zırlaya geçen 7ayın ardından bugün 29+3 üz.. şimdi bebek odasında yazıyorum, eşyaları hazırlıyorum. Allah her şeyin hayırlısını versin. Hak eden, gerçekten isteyen herkes sağlıkla bebeğine kavuşur inşallah.
Kendini üzsen de ağlasan sızlasan da olacağına varıyor. O yüzden canını sıkma,kontrollerini aksatma ,umarım mutlu olur, sağlıkla kucağına alırsın