Nihayet ben de yazabiliyorum. 37+2 de doktor kontrolüne gitmiştik. Doktor bakarken bir anda senin suyun yok gelmiş dedi alttan baktı ve bu ıslaklık senin suyun seni yatırmamız lazım dedi. Emin olmak için detaylıya da girdim ama suyum çok azalmış hemen yatırdılar. Sancılarımı bekleyip normal doğum için yatışım yapıldı.Yattığımda 1 cm açıklık vardı. 1 saatte 3 cm oldu. Bir yandan da nst de bebeğin kalp atışına bakıyorlardı. Ebe gelip ne oldu buna böyle dedi o an korktum ne olmuş dedim ama bir şey yok dedi sonra doktoru çağırmış geldi baktı. Bebeğin kalp atışları çok düşmüş şimdi de aşırı yükselmiş bebek sancıya dayanamıyor dedi. Açılman da güzel ilerliyor ama bebek için çok riskli dayanamıycak diyince sezeryana aldı. Her şey bir anda olmuştu. Şok içindeydim. Bebeğim ağlıyordu bu kim bebeğim mi dediğimde evet diyip kucağıma yatırdılar. Miniğim sustu hemen. Yanımızda hiçbir hazırlığımız yoktu. Ben ameliyata girince eşim hemen gidip bir yerden kıyafet almış. Hastaneye yatınca kardeşimi aramıştım 1 saatlik yerde. Ben çıkmadan gelmiş bebeğimi kucağına vermişler. Sonra giydirmişler. Eşim daha sonra eve gidip eşyalarımızı aldı. Bu arada evimiz de 1,5 saatlik yerde. Sonra akşam annem geldi yanıma çok şükür. Normal doğum yapmayı çok istiyordum squatlar,merdiven inmeler,egzersizler,hurma yemeler… her şeyi yaptım nerdeyse. Ama her şey planlandığı gibi olmuyormuş. Kaderin üstünde bir kader var ve biz onu yaşıyoruz. Bebeğim çok kilo almasın diye şekerime bile çok dikkat etmiştim :) şimdi bu kadar kasmanın kendimi sınırlamamın ne kadar gereksiz olduğunu anladım. Doğum şekli ne olursa olsun çok şükür ben de bebeğimde iyiyiz sağlıklıyız. Gerisi boş. Şimdi yanımda miniğim bakışıyoruz. Rabbim herkese hayırlı doğumlar nasip etsin inşallah.