Merhaba. 37+6 hamileyim. Ve artık ağrılar beni çok yoruyor. İsyan etme diyorum kendi kendime ama belim ayrı ağrıyor (bel fıtığı da var) sırtım ayrı ağrıyor bacaklarım zonkluyor çatı ağrısı bi yandan bi yandan karnım acıyor ağırlıktan. Yatamıyorum, yatsam kalkamıyorum :( günümün yarısı ay ay ay, oy oy oy, vay vay vay diye inleyerek geçiyor. Ve böyle olunca üzülüp bitse artık diye hayıflanıyorum ve sonra böyle düşündüğüm için üzülüyorum. Bir de artık benim hayatımın maratonu bu. İlk hamileliğim ve biliyorum ki geçmeyecek. Bebek gelince de yorgunluklar bitmeyecek. Haftya çarşambay sezeryan günü aldık. Etrafımdaki herkes de sezeryan doğurmam konusunda bir baskı halinde. Normal doğursaydın hep canın acıyacak ameliyattan sonra bebeğinle ilgilenemeyeceksin diye. O ağrılar da gözümde büyüyor böyle konuşuldukça :( Allahım can sağlığı versin, sağlıkla, hayırlısı ile kucağıma almayı nasip etsin 🙏🏻 annelik büyük iş, anaların hakkı ödenmez hep derdim ama şimdi gerçekten daha iyi anlıyorum.işte hormonlar hamilelik paikolojisi iyice sardı beni. Psikolojik olarak bir kısır döngüye girdim ve birazcık konuşup dertleşmeye ihtiyaç duydum açıkçası.