Evet kızlar 9 ay boyunca bende burda hep sizlerin doğum hikayelerini okudum. Çünkü çok korkularım vardı. Ve gelelim o güne.
41 haftalıkdı oğlum. Ve hiç bir sancım yoktu. Doktorumla en son 40cı haftada görüştük ve her şeyin iyi gittiğini, beklememiz gerektiğini söyledi. Ve yurtdışına gitti. Ve sonlara doğru tansiyonum 140a kadar çıkıyordu. Akşamüstüydü. Eşim işteydi. Mesaj yazdı tansiyonun nasıl iyimisin diye. Bende fotoğraf attım çok yüksekti. O da hazırlan geliyorum doktora gidelim dedi. Bende ciddiye almadım. Biz Rusiyada yaşıyoruz ve burda hastane koşulları biraz farklı. Doğum evine gidipte benim sancım yok ama siz bi bakın desem direk doktorumla görüşmemi isteyecekler. Neyse eşim geldi çantaları falan aldı banada söylüyor hazırlan gidelim doktora sancın olduğunu söylersin😂evet gittik hastaneye. Bana soruyorlar neyin var bende yalan söylemedm tansiyonumun yüksek olduğunu ve artık 41 haftayı geçtiğimi söyledim. Hemen kontroller yapıldı. Kan testi corona falan. Bebeğin iyi olduğunu söylediler. Sonra açılmama baktılar ki zaten açılma varmış. Hemen bana hastane kıyafetlerini verdiler ve sonuçlar çıkana kadar odaya aldılar. Tabi ben korkudan titriyorum. Eşime yalvarıyorum eve gidelim diye. Ağlayarak vedalaştım eşimle. Karantina olduğu için onu içeriye almadılar. Üst kata çıktım. Odada bana serumlar falan takıldı. Ne yaptıysam göz yaşım dinmedi. Nasıl yaşlar akıyor kendimi toplayamıyorum. Ve birden bi 10 kişi içeriye girdi. Sorular sormaya başladılar. Test sonuçlarımın iyi olmadığını ve acil ameliyata girmem gerektiğini söylediler. Eşimi aramamı istediler ameliyatı onaylaması için. Ne gerekiyorsa yapın dedi. Doğrusunu söylemem gerekirse sezeryan olacağımı duyduğumda sevindim😂 çünkü çok korkuyordum doğumdan. Gece 12 gibi girdm ameliyata. Doktorlar çok güzel destek oldular ve artık hiç korkum kalmadı. Belden iğneden korkuyordum ama hiss etmedim bile. Ve hemen 2.3 dakikada oğlumu gördüm. Ve çok şaşırdım ne kadar hızlı oldu diye. Meğerse dikmek uzun sürüyormuş. Ama güzel geçti her şey. Sürekli benimle konuştular. Ameliyat bitdi ve odaya alındım. Ağrım olmadı üzerimde bi ağırlık hissi vardı sadece. Hiç hissim yoktu. Ne zaman ayaklarımı hiss edicem dedim sababa karşı dediler. Ve sabaha karşı ağrım oldu biraz hemen ağrı kesici verdiler ve geçti. Bide üşüme olayı var tabiki. O gün beni hiç kaldırmadılar. Ertesi gün ayağa kalktım ve o kadarda zor olmadı. Tabiki ağrı oluyor ama fazla zorlanmadım. Beni asıl zorlayan oğlum oldu hiç susmadı sağolsun. 5 dk bile uyumuyordu. Ve bu 3 ay sürdü. Şimdi oğlum 11 aylık ve ben şimdi fırsat buluyorum yazmaya. İşte benim hikayem böyle. Okuyan herkese teşekkür ederim. Bütün hamişlere kolay doğumlar diliyorum. Her şey gönlünüzce olsun