Eveeet kızlar sıra bende 🤭
Aslında normal doğum için çok bekledim ama 39+5 kontrolümde bebeğin hala fazla yukarda olması ve hiç açılmam olmadığından dolayı doktorumla riske atmayıp bebeği sezaryenle alma konusunda karar verdik.
Bu arada sezaryenın sonrasında zor olduğunu bildiğim için normal doğum istiyordum…
Gelelim hikayeme;
Aynı gün içerisinde eve gidip duş alıp, hastane bavulumu vs alıp hastaneye yatış için geldik ama ilk ameliyatım olduğu için aşırı derecede korku vardı. Yatışım yapıldı ve odaya geçtim, önce nst bağlandım daha sonra sonda takmak için geldiler, en korktuğum şeylerden biriydi ve gerçekten de takarken canım yandı. Acı değil de sadece yanma hissediyordum. Sonra herkesle vedalaşıp ameliyathaneye gittik, anestezi doktorundan hemşirelere kadar ve kendi doktorumdan tabiki çook memnundum. Anestezi doktoru bana her şeyi tek tek anlattı ve önce sırtımdan uyuşturma iğnesi daha sonra spinal için iğneyi yaptı. Gerçekten normal damar yolu iğnesi gibi ufak bir şey hissettim. Daha sonra hemen ameliyathane yatağına yatırdılar ve önümü kapattılar. Ameliyat boyunca anestezi doktoruyla ve hemşirelerle konuşmalar halindeydim. Yaklaşık 15 dk sonra bebeğimin ağlaması sesini duydum 🤭 Ameliyat sırasında hiçbir şey hissetmedim sadece karın bölgemde çekişmeler ve bebek tam çıkacakken göğüse olan bastırma. Ama hiç abartmaya gerek yok çünkü 5-10 saniyelik bir şey. Ameliyat sonrası anestezi geçene kadar hiç ağrılarım yoktu tabiiki ama gecesi dehşet ağrılarım başladı gece uyuyamadım hatta. Bugün de ara sıra ağrılarım oldu (dikiş ağrıları) ama sizin gözünüzü korkutmak istemem çünkü benim ilaçlara alerjim var, sadece parol ve melox kullanabiliyorum. İlk gaz yapmak kolaydı ve ilk büyük tuvalette kolaydı. Yürürken hala zorlanıyorum, dik duramıyor gibiyim hatta.