Evet 29.09.2021 sabahında nişanım geldi. Dedim ki bir doktoruma gideyim. Açıklığım 1 cmdi hep. Doktorum tekrar çatı muayenesi yaptı ve yine açıklığım aynıydı. Diğer haftaya kontrol ayarlamıştık. Eve geldim uzandım duş falan aldım derken gün bitti. Annemde kalıyorum bu arada. Eşimle telefondayız lavaboya gittim. Bir anda çişim dışında bir şey boşaldığını anladım. Eşime söyledim dur telaşlanma annemi kaldır dedi. Anneme seslendim hemen geldi. Ayağa kalktım kalktığımda işiyormuşum gibi biraz su döküldü. O kadar heyecanlandım ki. Nişanımın geldiği sabahının gecesinde suyumda gelmişti. Eşim çalıştığı için hafta sonları yanımda olabiliyordu. Gece hemen çıktı yanıma geldi. Suyum geldi ama ne sancım var ne açılmam var. Daha fazla beklemeninde bir anlamı yok çünkü bebeğime zarar verir diye korkuyorum dedim. Bütün eşyalarımızı aldık hastaneye geldik. İşte serüvenim orada başladı. Hep burayı okurdum. Yazılanları hep merak ederdim. Ne zaman doğuracağım nasıl olacak derdim. Herkesin acı eşiği eminim farklıdır. Ama ben gerçekten o günü asla unutmayacağım. Neyse önce ebe karşıladı dedim ki suyum geldi gel bakalım dedi. Baktı emin misin su olduğunda dedi? Dedim ayırabilirim onla onu. Bir de zaten sizi öyle bir heyecan ve korku basıyor ki söylenilen şeyler bazen fazla batıyor. Yine çatı muayenesi yapıldı. Çok zorlandım ilk defa. Normalde öncesinde bir kaç kere zaten yapıldı canımın yandığını hiç bu kadar hissetmedim ama bu ebeye hiç çatı muayenesi yaptırmamıştım. Neyse açıklığın aynı ve bebeğin çok ileride dedi. Doktorum suni sancı verelim dedi. Biraz daha bekledikten sonra yine suyum gelmeye başladı. Anneme git o ebeye söyle gelsin baksın su muymuş bu değil miymiş dedim:) Sinirlendim ya bir kere illa göstereceğim onu. Tamam dedik suniye başlayalım. Normal doğum istiyordum bununda yapılması gerekiyordu. Keşke yaptırmasaydım. Alttan fitil koymaya başladı dedim ki ben bittim. Çünkü o ebe yine canımı yaktı ve bildiğin tüm suyumu getirdi. O an komple suyum boşaldı. Ağlayarak odama gittiğimi biliyorum. Annem, eşim, ablam, kardeşim hepsi o kadar destek çıktı ki. Şimdi ise suni sancının gelmesini bekledik derken 6 saat boyunca çektim. Allah’ım dedim sen yardım et tüm hamile annelere. O sancı gerçekten çok kötüymüş. Ben bunları yazarken siz aynı acıyı çekeceksiniz diye bir şey yok dediğim gibi herkesin acı eşiği farklı olabilir. 6 saatlik sancının sonunda tekrar alttan muayene oldum açıklığın yine aynı ve bebekte hiç aşağı inmemiş dediler. Odada bir yandan ağlıyorum bir yandan da ebeler bu açılma sürecinin 1-2 gün daha sürebileceğini anlatıyor. Dedim ki ben sezaryen istiyorum. Henüz bebeğim riske girmemişti ama çok korktum daha fazla beklemek istemedim. Ve sezaryene alındım. 1 Ekim Cumartesi günü saat tam 11:40’da bebeğim doğdu. Beni komple uyuşturdular daha önceki geçirdiğim hastalıklarımla ilgili. Normalde belden aşağı uyuşmayı istedim. Ama o iğneyi omurilik kısmından yaptıkları için benim için riskli olacaktı. Evet çıktım. Ameliyathanede göremedim bebeğimi ama hastanede çalışan kardeşim ve arkadaşları sayesinde her saniyesini her dakikasını doğduğu anı telefonda hep gördüm. Kardeşimin arkadaşı çekti hep benim telefonumdan. Ameliyat bitti eşime hemen göstermişler bebeğimizi. Videosu var ağlıyor:) O kadar farklı bir duygu ki. Allah’ım umarım yaşarsınız. Benide çıkardılar odama götürdüler. Kızım geldi sonra yanıma. O an ki duyguyla hastanede yaşadığım tüm acıları unuttum. Suni sancıymış, dikiş sancısıymış. Umrumda bile değildi. Hissediyordum hepsini ama gözüm inanın görmüyordu. Evet normal doğum istedim keşke olsaydı ama vardır bunda bir hayır. Sezaryenide rahat edemem diye istememiştim. O ilk yürüyüş hareket kısıtlılığı falan filan. Ama olsun hepsi geçecek anneler, önemli olan bebeklerimizi sağlıkla kucağımıza almak. Biliyorum çok uzun oldu kusura bakmayın:) Benimde hikâyem böyle. Darısı sizlerin başınadır😍