Benim eşim oral hücre anemisi ve kemoterapi uygulandı çok ağır ilaçlar içti bu yüzden ilk evlendiğimizde çoğu kişi çocuğunuz olmayacak diyordu ve buna eşimin annesi de dahil. İlk evlendiğimizde biz korunuyorduk çünkü ben dershaneye gidip kpsss ye hazırlanıyordum bu süreçte kesinlikle çocuk düşünmüyordum. Kaynanam sürekli bana diyordu korunmayın zaten çocuğunuz olmayacak ben onun içtiği ilaçlara şahidim o ilaçlar insanı mahveder bende diyordum ya olursa ben yine de tedbirimi alayım diye. Sınava 4 ay kala korunmayı bıraktık eşim hem çocuk istiyordu hemde olmayacak diye korkuyordu ama nedense ben hep olacak diyordum neyse sınava az bir süre kala bende korunmayalım dedim tek engel sınavdı zaten herkes benim çocuk sevdiğimi biliyordu bende olursa da engel değil artık dedim. Korunmayı bırakınca İlk iki ay çocuk olmadı eşim de kesin olmayacak dedi benimde umudum kesilmeye başladı. Birgün dershaneden gelirken kendimi çok yorgun, halsiz hissettim hatta dedim ki sanki içimde bir şey var da enerjimi emmiş gibi. Ertesi gün yine dershanedeydim ve o günlerde dersler daha da yoğunlaştı bende kahvaltı yapmadan dershaneye gidiyordum o gün aralıksız saat 2 ye kadar ders vardı ben aç aç saat 1 e kadar o dersten o derse koştum en son bayılacak gibi hissettim dayanamadım dersten çıktım merdivenlere oturdum ellerim titriyordu, gözlerim kararıyordu ve adetim de daha gecikmediği için hiç hamile olacağımı düşünmedim kesin hastalandım dedim ve ağlamaya başladım. Eşimi aradım gel beni al ben gelemem çok kötüyüm dedim zaten eşimin panik atağı var o da çok tedirgin oldu hemen en yakın hastaneye götürdü beni, o gün de evlilik yıl dönümümüzdü kan verdim 1 saat sonra doktor o haberi verdi 😍 şaka gibiydi tam 1 yıl sonra bebeğimiz olacağını öğrendik şimdi sabırsızlıkla bekliyoruz