Merhabaa tatlı anneler ve anne adayları, 24 eylülde planlı spinal sezaryen hikayemi sizlerle paylaşmak istedim.
Gebeliğimin pek iç açıcı geçtiği söylenemez, gebelik zehirlenmesi, ödemler, fazla kilo, tansiyon vs derken gerçekten çok yorulduğum 9 ay geçirdim. Bel fıtığımın ileri düzeyde olması sebebiyle doktorumla riske atmamak adına sezaryen tarihi aldık. Çevremdeki herkese Çok rahatım, hiç stresli değilim desem de ciddi anlamda beni yiyip bitiren bi telaşım vardı. 24 eylül sabahı hastaneye gittik, tir tir titriyorum korkudan. Belki normal kilolarda olsam ameliyat sonrasını pek dert etmeyeceğim. Ama kendim de ebelik okuduğum için biliyorum ki doğum sonrası sarkan göbek dikiş yerine baskı yapacak ve asıl mesele orada başlayacak. Neyse efendim, 08.00 gibi beni ameliyata aldılar. Hem oranın soğukluğu hem benim heyecanımdan titremelerim devam ediyordu. Anestezi uzmanı geldi, pozisyon al dedi, ve inanın ki ben ne olduğunu anlamadan bacaklarıma sıcak su inmişti. Burada genelde spinal iğnesini damaryoluna benzetirler. Ama gerçekten o iğnenin hiçbir şekilde hissi yok. Doktor yaptı mı yapmadı mı diye anlamadığım için beni kaç kez çağırmış, hadi uzanabilirsin diye. Ben hala iğnenin yapılmasını bekliyorum. Neyse ben uyuştum sondam takıldı derken anestezi teknikeri damaryolumla uğraşırken ben ameliyat başladı mı diye sordum. Hayır henüz başlamadı dedi. Demek ki telaşlanmamam için söylememiş, ben bu soruyu sorduktan 2-3 dk sonra kızımın ağlamasını duydum. Dünya o an benim için değişmişti, gözlerim daha farklı görmeye, burnum daha farklı kokular almaya başladı. Allah isteyen herkese nasip etsin bu duyguyu. Mutluluktan huzurdan çok eksik eksik yazabildim. Aklınıza takılan soru varsa sorabilirsiniz. 9 günlük taze anne olarak bildiriyorum, kolay bir şey gerçekten yok. Ama onun kokusu dünyalara bedel. 🥰♥️hepinize kızımdan bolca öpücükler teyjoşşlarıı🐥🐥🐥