Ruken_ Sana kendi doğumumdan bahsedeyim o zaman. Ben 39+0 da hic acılmam olmadığı icin spinal sezeryan oldum. Hem ilk doğumum hem ilk ameliyatımdı. Bu yüzden ameliyathaneye giderken aşırı heyecanlıydım. Normalde bile bebeğimi ultrasonda görünce heyecandan tansiyonum cıkıyordu. (Ciddi çıkma değil ama) her neyse doğumdan 1 gün önce doktora gittim. Alttan muayene etti açılmam var mı diye baktı. Açılma vs yok. 40-41-42 ye kadar bekleseydim sancım olur muydu bilemem ama benim idrarda protein atmaya basladığı icin doktor sezeryana alalım seni dedi. Bende 1 gün sonra yatış yaptım. Hastaneye gittim, yerleştim. Hemşireler kıyafetimi getirdi giydim. Beklemeye basladım. Tabi o sırada tanıdıklar aileler geliyor vs. Saat aksam 4 te beni almaya geldiler. Biraz hemsirelerle odada oyalanırız sandım ama girdiler ve hazırlığı patır patır yapıp aldılar beni cıkarıyorlar. (Lavman da yaptılar) Noluyo gidiyor muyuz demeye kalmadan baktım doğumhane kapısındayım. Kalbim nasıl atıyor sana anlatamam. Bildiğim bütün duaları okuyorum. Hem heyecan hem korku hepsi bir arada. Neyse girdik doğumhaneye, önce asansöre bindik. Kocaman asansör. Sonra baya bi aşağı indik. Hafif karanlık bir yere girmeye basladık. Bir yandan da etrafıma bakıyorum neredeyim diye. Sonra odalar gördüm, ameliyat yatakları vardı. Biraz korkunctu acıkcası. Ama şunu biliyordum ki canım yanmayacak bebeğimi göreceğim. Bu arada not düşeyim, normal doğum yapacaklar bu son sözüme takılıp kalmasın. Canım yanmayacak derken, normal doğumdan korkuyordum cok cesaretim yoktu demek istedim. Sonucta her ikisi de kendine göre zor. Neyse ameyat odasına girdim. Bir sürü hemşire vs vardı. Doktorum da geldi o gelince daha rahatladım açıkçası. Anestezi uzmanı yanıma geldi. (Cok iyi biriydi hep anlattı, sorularıma cevap verdi) herseyi anlatarak yaptılar bana. Önce oturur pozisyona geldim. Belime birşeyler yaptılar. Sonra kambur durmamı istediler. Kendimi kasmamamı istediler. Derin nefeste aldıktan sonra iğneyi vurdular. Belimden aşağı bacaklarıma doğru sıcaklık indiğini hissettim. (Hissetmem gereken buymuş) sonra yatırdılar beni olduğum yere. Sol bacağını kaldır dediler. Cok ugrastım ama kaldıramadım. Yani uyuşmuştu. Yattıktan sonra önüme o yeşil örtüyü geçirdiler. Ben etrafa bakınırken, gözüm tavana takıldı. Işıkların geldiği yönde (dişçilerde olur ya) aynalı yuvarlak bir alet. Baktım oraya karnımı gördüm ama daha baslamamışlardı sadece o kırmızı sıvıyı sürmüşlerdi. Dedim anestezi uzmanına, ben karnımı görüyorum onu ceker misiniz diye. Cektiler baska yöne :D söylemesem belki de olanları izleyecektim ama dedim bosver hic gerek yok. Derken bacaklarımı iki yöne açtılar. Sonra beklerken basladılar mı diye sordum yok baslamadı daha filan derken (sanırım) ben bi sağa bi sola sallanmaya basladım. Hafif hafif ama. Diyorum noluyo 🤣 hicbir şey hissetmiyorum ama. Hissetsem zaten söylerdim, sende iyice uyuşmadan başlatma doğumu. Sonra bir yandan anestezi uzmanıyla sohbet ediyorum yani soruyorum oldu mu bitti mi filan o da cevaplıyor. Sonra bebeğimin sesini duydum. O kadar değişik bir duyguydu ki. Getirdiler yanıma , ağlarken sustu bi anda. Cok güzel bir duyguydu. (Simdi bas bas ağlayınca kucağımda susmuyor o ayrı :D ) Sonra benim tansiyonum düşer gibi oldu, konuşmaya halim kalmadı diye hatırlıyorum. Kendi kendime mi düzeldim, heyecandan mı oldu, yoksa müdahale ettiler mi hic hatırlamıyorum. Sonra bebeğim geldi resim cekildik. Sonra hareket edemediğim için, bacaklarımı hissetmiyordum. Karnımı diktiler. Yine birşey hissetmedim. Örtüyü aldılar, beni diğer yatağa geçirdiler. Ay o çok tuhaftı bana göre. Yani kendi işimi kendim yapamıyorum ya, beni yatağa koyuyorlar filan bana tuhaf gelmişti. Sonra çıktık odaya. Ben tir tir titriyorum. Ama üşüme yok sadece titreme var. Dişlerim birbirine çarpıyor. Sonra odaya cıktım. Bebeğim geldi. Akşam oldu hemşire geldi. Yürümek için yardıma. Kalktım, bi kolumda annem bi kolumda hemşire. Ah o ne acı ! 3-4 adım anca attım ağlayacaktım. Hemşireler dedi ki, ne kadar cok yürürsen o kadar cabuk ayaklanırsın. Bende onları dinledim. Zaten yatamam yok imkansız. Sürekli kalkıp yürümeye calıstım. Önce odanın icinde 1-2 adım derken, kapıya kadar gitmeye basladım, sonra koridoru turladım. Zaten 2. Günü çıktım. Bir de sezeryan sonrası öksürük kaldı bende. İlk gün öksürcem öksüremiyorum , öksürürsem dikişlerim acıyacak. O yüzden bol su ic öksürüğüne iyi gelir. Bir de sürekli olarak serumdan ağrı kesici verdiler. Bir de karbonat tarzı yoğun birşeyde su içirdiler. Leş gibiydi. Çok şükür tuvalete de cıktım. Sürekli kayısı suyu ictim cünkü. Sende sıvı tüket kayısı suyu ic. Hazır nektariler var ya ondan. O yüzden wc de zorluk yaşamadım. Gebeliğimde zorlanmıştım. Sonra yavasca ayağa kalkıp wc isimi kendim hallettim ilk gün zaten sonda takılıyo. Sonra girdim işimi kendim hallettim. Baskasının yapmasına dayanamıyorum ben. İlla kendi işimi kendim halledicem. Neyse uzattım :D Derken , ayağa kalkıp yürüdüm sonra. Eğilmek zor oldugu icin, yatağa otururken yükseltip, kalkarken açaltırsan rahat oluyo, bilgin olsun. 2. Günü daha iyiydim. Sürekli yürüdüm bir de. Sende öyle yap. Eve geldim daha iyiydim. 1 haftada filan iyi oldum, sebebi de yataktan kalkmak zordu. Yüksek olduğu için , yüksek tabure getirdim ki, ayağımı hemen atmak için. Doğrulmak zor cünkü. Ya da yardım alacaksın. Sonra dediğim gibi düzeldim. 2 ay olacak normal hayatıma döndüm. O da uzun sürmedi işte max 1 hafta. Korkma yani :)