Merhaba anca kendimi toplayıp yazabildim ilk kızımda burda paylaşmıştım hesabımı unuttum bu yeni hesabım
İkinci bebeğim süpriz olmuştu bize hamileliğimin son ayları suyumun fazla oldugu ve kafasının büyük oldugunu erken dogum yapabiliceğimi söylemişti doktorum tabiki bundan önce ikili üçlü testim riskli çıkmıştı down sendromu dediler detaylı ultrasonda herşeyin normal oldugunu öğrendim sonrasında erken dogum diye her an tetikte bekliyordum sürekli kontrolüme gider iki günde bir gece acile giderdim çünkü yalancı sancılarım ağrılarım vardı her seferinde heyecanlı gider yine eve dönerdim 😂 39+1 de artık sancımın dogum sancısı oldugunu anladım ve sürekli evde yürüdüm dışarı çıktım geldim mahallede herkes sokakta doguracaksın diyorlardı 😂 ve 39+2 de ciddi bir sancıyla uyandım Sabah kalktım kızımın topuyla evde zıpladım parka çıktım yürüdüm binada in çık yaptım eve geldim uzandım sancılarım sıklaşmaya başladı ama evde sancı çekicem dedim son anıma kadar ( çünkü kızımda ilk dpgum olunca yolda dogururum korkusuyla hastaneye erken yatış yaptım ve orda tek başıma dogum hanede sancımı çektim biraz zorluydu tek kalmak ) gece 11 de duş aldım sıcak iyi gelir rahatlarım diye duştan sonra artık dayanamadım eşimi kaldırdım ve hemen hastaneye gittik 12 de muane oldum sancıma baktılar ve yatışım yapıldı tahliller verdim 2 de dogum haneye girdim açılmam 3 cm di yine dogum haneye aldılar beni ama biraz tecrübem oldugu için sancıma ragmen elimde serum başladım yürümeye kızımda kayınvalidem hastanede çok yürüttü koştururcasına sürünerek yürüdüm iyikide yürütmüş çok faydasını gördüm dogum hanede sürekli yürüdüm dinlendim kendime güc verdim en son sedyeye yattım dayanamadım birden suyumun geldiğini fark ettim hemşire geldi muayene etti hemen çatala aldılar doğum başladı diye saat 6 ya geliyordum ben ağlamaktan o kadar yorulmuştum ki ıkınmaktan gücüm kalmadı ve süreç bundan sonra pek iyi gitmedi doktor yoktu stajer mi deniliyor yardımcı doktor mu bilemiyorum başımda onlar vardı bebeğim tam geldi başını tutamadılar ve geri gitti bana hepsi ıkın ıkın diye bagırıyor biri üstüme çıktı karnımdan ittirip yardımcı olmaya çalışıyor sonra doktoru çağırdılar uyuyormuş uyandırdık geliyor dediler doktor geldi hemen bir yandan ultrasonla karnımdan bakıyor bir yandan ıkınmam için uyarıyor ultrasonla bakma sebebi boynuna kordon dolanmış bunu geç farkettiler bebeğim dogdu hemen aldılar ve hepsi bir panikledi ben o ağlamaktan bağırmaktan neyin ne olduğunu anlamadım ve bebeğimi bana vermeden yogun bakıma aldılar zor bir dogum oldu oksijensiz kaldı ağlamadı ve morarmıştı ben iki saat dogum hanede kaldım soruyorum bişey demiyorlar en sonunda hemşire geldi kontrol altına aldık yofun bakımda dedi tam bir saat stejer dikiş atmakla ugrastı ben servise çıktım neyin ne oldugunu hala bilmiyorum odaya getircekler diye bekliyorum öğrendimki haftasonu görüş yok göremicem ve bilgi veren yok doktor yokmuş hafta içi görüşebilirmişim o dikişli halimde yogun bakıma indim göremedim bebeğimi kucağıma alamadım pazar sabahı dogum yaptım ve pazartesi 13.30 a kadar göremedim dokunamadım 😓 gerçekten çok acı ertesi günü gittim o küvezin içinde masum masum uyuyor gözlerini açtı o kadar zorlanmıştı ki gözlerinin içi kan toplamıştı doktor geldi açıklama yaptı geçiceğini ve bir süre orada kalıcağını söyledi ve belli bir zaman vermedi hergun bir kere öğlen görebilirsin dediler ertesi günü salı günü tekrar gittim yine bilgi alırken annesi sabah beslemeye geldiniz mi dedi hayır çağırmadınız dedim aaa yogunluktan aramamışlar dedi nasıl bir yogunluk var acaba kaç tane hemşire doktor var nasıl siz atamazsınız ben dakikaları sayarken zaman geçmezken nasıl olur dedim hayretler içinde ve üç saatte bir artık yogun bakıma gidip emzirebiliyodum benim için çok buyuk birşeydi şimdi bebeğime mi üzülücem arkamda bıraktığım kızımamı gece evde bırakıp hastaneye giderken bile aklım onda kaldı asla uyanmayan kızım ben yokken o gece uyanmış beni sormuş hastaneye getirdiler kızımı gitmek istemiyor kolumda serum bana yaklaşmıyor ağlıyor ben ağlıyorum sonra sonra geldi sarıldı ne zaman gelicen anne dedi geldi kardeşini göremedi durmadıgı zamanlar yanıma gelip geri dönünce hastane bahcesini yıkıyordu bir aklım onda sürekli ağlıyorum kendimi toparlayıp bebeğimin yanına iniyorum Çarşamba gunu çıkış vericez dediler nasıl sevindim size anlatamam ben hazırlandım bebeğime kıyafetlerini indirdim ve hüsran troponin değeri yüksek oldugu ekosu iyi çıkmayınca çıkış vermediler ben hastane bahçesinde nasıl ağlıyorum zaman asla geçmiyor hastanede 6 gün kaldım ama yıllarca kalmış gibiydim yeni yeni üzerimden o stresi atıyorum kızımda travma oldu kontorle gidince anne kalmıcaksın dimi diyor ve cuma günü çıkış vericeklerini söylediler inanırmısınız Perşembe gunu dediler cuma sabahı işlem başlatıp evrakları akşam beşe kadar tamamlayamadılar açıklamaları hasta çok çalışan az gecikebiliyor ben artık elimde bebeğimin kıyafetleri in çık yapıyorum heran korkuyla iptal ederler stresiyle dolanıyodum zaman gerçekten geçmiyordu tam üç saat yofun bakımda bekledim bırakıp çıkmak istemedim doya açıldı dediler ve bebeğimi giydirdim artık ordan çıkıcaktım içim kıpır kıpır dosyalarım tamamlandı bebeğimi aldım çıktım Allah’ım dedim şok şükür elimde bebeğimle odaya çıktım odama gelen doğum yapan herkesin bebeği elinde benim elim yanım boş o kadar acı verici bişey yaşadım ki sağlığın ne kadar önemli olduğunu ne kadar halime şükretsem azdır dedim biz hastaneden çıktık kontrole çağırdılar kan verip sürekli troponin değerine bakılacaktı yofun bakıma girerken 320ydi kontrolde 250 çok fark olmayınca doktorumuz ertesi gün yine bakalım eğer düşmezse yatış yapabiliriz ekosu güzel ama değeri düşmesi gerek dedi ben yine başladım ağlamaya eve geldim Allah’ım zaman geçmiyor nasıl dua ediyorum yeterli yatış olmasın benim yanımda olsun ben kızımı bırakıp oralarda nasıl yaparım tekrar gittik çok şükür 125 olmuştu yatışa gerek duymadı ama tekrar gelin birnay sonra dedi yine baktırdım 60 dı yavaş yavaş düştü çok şükür geçen hafta değerimiz 29 olmuştu şuan bebeğim 2 ay 8 gunluk çok şükür gaz problemimiz den başka bir sorunumuz yok Allah kimseyi evlat acısıyla sınamasın sağlıkla bebişlerimizi kucağımıza alalım ♥️
Birde isim meselemiz var kızıma babaannesi koydugu için buna ben koyucam dedim eşim kabul etti ama huyunu bildiğim için son dk bir gol atıcan dedim öylede yaptı kimlk çıkarıdaz gidip gelip cihan dedi ilk başta cihan koyarsan asil cihan olsun dedim tamam dedi sonra ben o kadar acı çektim psikolojikmen ben yoruldum ben koyucam kimse karışamaz dedim öylede yaptım Asil Çınar koydum ❤️
Çok uzun karışık yazmış olabilirim hakkınızı helal edin zamanınızı aldım bütün hamiş arkadaşlar sağlıkla kucağınıza alın Allah kimseye evlat hasreti acısı vermesin 🥰🌸