Bilenler bilir eski açtığım postlardan aşırı panik aşırı korkak bir insanım hep nasıl doğurucam diye kendi kendimi yedim bitirdim, ama bir şekilde çıkacaktı ya zaten kim hamile kalmış sonsuza kadar işte onu çok idrak edemedim korkularımdan malesef… normal mi sezeryan mı diye gide gele 39+4üncü haftada gecesinde gelen sancılar ve durmayan nişanın üzerine nst için hastaneye geldim çünkü sancılarım her beş dkda bir vurmaya başlamıştı ama sıkıntı şu ki nstde de hiçbir sancı görünmüyor kimse inanmadı neredeyse o çektiğim acıya, en son doktor yine de alttan muayene edelim dedi ve suyumun gelmesi bir oldu, seni artık bırakamam yukarı çık ve artık nasıl doğum istediğine karar ver seni hazırlasınlar dedi, çıktım ama hala kararsızım o kadar yumurta dayanmış yani, ilk normal diye ilerleyim dedim epidurale vs güveniyordum fakat bel fıtığım olduğu için riske atmak istemediler ve sancılarım üç dkya bir gelip giderken açılmam 1cmde sabit kalmıştı canımdan can gidiyordu( gerçekten o kadar hayretle nasıl normal doğuranların canı var diye düşünüp düşünüp helal olsun diyorum) gide gele sabah 9dan normal giden sancılarıma dayanamadığım için saat üçte artık sezeryan istedim bu arada kimse istemiyor sezeryanı ne eşim ne annem ne kayınvalidem kafamı çok karıştırıyorlar en son eşime sen benim yerimde olsaydın senin böyle acı çekmene asla izin vermezdim diyerek haykırdım o kadar(1cm açıklıkta) 10da nasıl olurdum allah bilir. Bu arada açıklığıma bakmaları hiç önceden acıtmazdı canımı fakat bu süreçte bakılanlar o kadar acıttı ve onlarda o kadar gözümü korkuttu ki sancım geçince nefes alırken çatı için gelecekler yine diyerek stres oluyordum o kadar rahatsız etti beni kan va görünce galiba kötü oluyordum ya da parça geliyordu arada bir ondan da olabilir paikolojik olarakta hiç iyi değildim ya ben buna dayanamıyorum ben ne on cmi bekleyebilirim ne de bu açılma kontrollerine tahammül edebilirim diye diye işte sezeryana karar verdik, zaten açılmam doktor sezeryana girdiğimde yine de bakmış fakat açılman hala ilk geldiği gün ki gibi ilk doğumda olduğu için uzun sürerdi dedi her neyse sezeryana girerken titriyorum korkudan ama genel de istemiyorum bebişi görmek istediğim için, neyse bekleye bekleye bu arada tabi sancılarım arttı son dakika sezeryana döndüğü için iyice çıldırıyorum neyse sonunda spinal için iğneyi yaptılar ve on beş yirmi saniye içerisinde gerçekten sancım gitti sonra beni yatırdılar evet hissediyordum fakat inanın o abarttıkları çekiştirmeler tansiyon düşmeler hikayeee hiç bir panik yaptırmıyor beni bile yaptırmadı yani tabi titremem geçmiyor ama hem heyecan hem korku hem çektiğim sancılar… bebişim hemen başlayınca çok sürmeden çıktı görünce sakinleştirici bile istemiyorum dayanabilirim dedim, onu götürdüler ben de ardından yarım saat içerisinde çıktım bu arada miyom varmış oluşmuş rahmimde onu da aldılar biyopsi için yolladılar, belki de normal doğursam o miyomun varlığını bilmeyecektim ve bana sorunlar çıkaracaktı allah işte, zaten doğuma da normal doğurmasam bile bugün sezeryan günü istiyorum artık doğsun yeter diyordum demek ki gerçekten her şeyin bir günü her şeye bir sebep lazımmış her şeyin bir vakti varmış, çünkü normal olmayacak olsa git dese suyum gelmese tabi yine gün almayacaktım boş laflar…. Ay çok uzattım sezeryandan çıkınca hislerim gelmeye başladı ve gerçekten ağrım çok oldu ama aynı sancı çektiğimdeki gibi ben bunu kendimi aşırı sıkmama ve boşuna sancı çekmeme bağlıyorum ağrı kesicilerle vsss bir kaç saat içerisinde dayanılmazı geçti, şu an gaz çıkarmamı bekliyoruz çok şükür bugüne doğurabildiğime hala inanmıyorum… pamuk gibi bir şey gerçekten misssss kokulu nasıl olabilir böyle anlam veremediğim ufacık bir bebişş yanımda şaka gibi hala benim değilmiş gibi… allah isteyen herkese nasip etsin. çok istedim normal olarak 8cm açıklıkla gidip hemen doğurmayı fakat kısmet herkesin hikayesi farklı nasip buymuş diyelim hakkınızdq hayırlısı olur inşallah hepinizin